ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΕΝΓΕ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

"Nέα" απόπειρα του επανασχεδιασμού των οικονομιών ως συνέπεια των νέων γεωπολιτικών όρων (Παγκοσμιοποίηση της Οικονομίας, Νέες τεχνολογίες, αλλαγή του Πολιτικού χάρτη της Ευρώπης, η ύπαρξη μιας υπερδύναμης και η χρήση απροσχημάτιστης βίας (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ κ.λ.π.) για την επιβολή των νέων σχηματισμών αναδεικνύει νέα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα όπως η αύξηση του ΑΕΠ με σύγχρονη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας στην ίδια χώρα και η "δομική ανεργία" (Τεχνολογική ανεργία ως συνέπεια της αυτοματοποίησης) με συνέπεια η θέση στην παγκόσμια κατανομή της εργασίας να εξαρτάται από προϊόντα και υπηρεσίες χαμηλότερου κόστους αλλά και με λιγότερους εργαζόμενους που πριμοδοτεί ένα νέο φαύλο κύκλο αγορών και εσόδων ενώ ταυτόχρονα αυξάνει ο όγκος των προϊόντων και υπηρεσιών με πτώση του κόστους. Φθάσαμε δηλαδή σε μια εποχή που υπάρχουν άφθονα αγαθά χωρίς αγοραστές. Τα αποτελέσματα αυτού του "νέου εργασιακού περιβάλλοντος" είναι η τρομακτική απώλεια θέσεων μόνιμης εργασίας ή αντικατάστασή τους από θέσεις μερικής απασχόλησης, η μείωση των αποδοχών, ο εμφανής κατήφορος της εμβέλειας των παραδοσιακών πανεπιστημιακών σπουδών και πτυχίων, η εμφάνιση νέων υποβαθμισμένων τάξεων εργαζομένων (π.χ. ροζ κολλάρα, ημιαπασχολούμενοι), η διόγκωση των μακροχρόνιων άνεργων, ο εφεδρικός στρατός των εκτάκτων οι αποθαρρυμένοι εργάτες (άνεργοι, πάνω από 15 χρόνια) οι αποειδικευμένοι εργάτες (π.χ. ο ειδικευμένος τεχνικός στην Γερμανία από εθνικό κεφάλαιο έγινε άνεργος μακράς διαρκείας κλπ). Η φτώχεια, η πείνα, η απώλεια στέγης, η απελπισία εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς μέλλον αναβιώνει καταστάσεις που η σύγχρονη κοινωνία έχει να δει εδώ και 200 χρόνια. Η νέα τάξη πραγμάτων "υπόσχεται" σύνθλιψη των αδυνάμων, επανεμφάνιση του οικονομικού φόβου της ασθένειας, κατάρρευση αξιών με αποτέλεσμα την αύξηση της επιθετικότητας αλλά και την απόγνωση που καταλήγει στο ψυχολογικό θάνατο πριν τον πραγματικό.
Η εικόνα αυτή και οι συνέπειές της δεν αντιμετωπίζονται πλέον με τις παλιές μεθόδους και μηχανισμούς. Η μέχρι τώρα παρεμβατική δράση του Κράτους δια του Δημόσιου Τομέα εργασίας ως βιώσιμο μέσο αντιμετώπισης της "αναποτελεσματικής ζήτησης" (απορρόφηση εργαζομένων με χαμηλό σχετικά μορφωτικό επίπεδο και οργάνωση κακών, μονοπωλιακού τύπου υπηρεσιών), η δράση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και οι μηχανισμοί των χαμηλών επιτοκίων είναι πλέον αναποτελεσματικοί μέθοδοι ανάπτυξης των οικονομιών διότι οι νέες επενδύσεις γίνονται κάτω από την κρίση ύπαρξης αγορών με συγκεκριμένη πλέον διάρθρωση [αριθμός καταναλωτών (άρα χαμηλή ανεργία) προσφορά προϊόντων (άρα χαμηλό κόστος-υψηλή εξειδίκευση)]. Η "Λιτή Παραγωγή" (δηλ. ο συνδυασμός νέων μεθόδων διοίκησης με ολοένα και πιο σύγχρονες μηχανές με αποτέλεσμα περισσότερα προϊόντα με λιγότερους πόρους και εργασία) απαιτεί εκτός από υψηλή γενική μόρφωση, διαρκή εκπαίδευση και ψυχολογική αντοχή ώστε ο νέος τύπος εργαζομένων οι "εργάτες γνώσης" (Δημιουργοί-Διαχειριστές-Προμηθευτές γνώσης) είναι το νέο κριτήριο των επενδύσεων για την ανάπτυξη των νέων αγορών και προκαλεί την αλλαγή της σχέσης του κεφαλαιοκράτη και του παραδοσιακού εργάτη μεταφέροντας την εξουσία στη σχέση κεφαλαίου - "γνώστες" (μάνατζερς κλπ) - καταναλωτές.
Το φαινόμενο που παράγει η νέα πραγματικότητα είναι η "ανεργία μακράς διάρκειας" (Τεχνολογικού τύπου ανεργία) με συνέπεια την παγκόσμια συρρίκνωση της αγοράς εργασίας που απειλεί να θεμελιώσει ένα μέλλον "χωρίς εργαζόμενους" με βαθύτατα αρνητικές συνέπειες για τον πολιτισμό μας. Φαινόμενα άγνωστα στον αναπτυγμένο κόσμο όπως η νέα τάξη παριών (μόνιμα άνεργο τμήμα του πληθυσμού) και η δημιουργία "θέσεων εργασίας στο Δημόσιο με τα προγράμματα βοήθειας για αυτή την τάξη, θεμελιώνει την έννοια της "Αποικιοκρατικής Πρόνοιας" (όπου οι φτωχοί διαχειρίζονται την ίδια την εξάρτησή τους) και αποδεικνύει ότι η ανεξέλεγκτη διαχείριση των θέσεων εργασίας στο Δημόσιο ήταν το άλλοθι για να μην δοθεί η αναγκαία σημασία στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε από την ανεργία των λιγότερο μορφωμένων αυτών που είχαν τις λιγότερες ευκαιρίες δηλαδή των φτωχών. Από την άλλη μεριά άφησε το πεδίο ελεύθερο για να οργανωθούν ανεξέλεγκτα οι νέες μορφές εξουσίας και οι νέες "αξίες" όπως η παγκοσμιοποίηση των οικονομιών και εταιριών με στόχο την άμβλυνση της εθνικής συνείδησης, ή όπως η νέα δουλεία όπου υπερχρεωμένοι εργαζόμενοι στις τράπεζες είτε υπακούν πειθήνια σε κάθε ρύθμιση είτε χάνουν την δουλειά τους αλλά και τα υπάρχοντά τους".
Στη χώρα μας η δεκαετία που τελειώνει χαρακτηρίστηκε από την πιεστική και σπασμωδική προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Η ανάγκη παρακολούθησης των εξελίξεων και αντιμετώπιση των πολύπλοκων προβλημάτων που υπάρχουν στα σύνορά μας και οι ενέργειες αντιμετώπισής των (ΟΝΕ, Εθνικοί κίνδυνοι, εξοπλισμοί κλπ) από την μια, αλλά και η αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας από την άλλη έθεσε αμείλικτα διλήμματα όπως: η απαίτηση του κεφαλαίου για λιγότερους φόρους, εν ονόματι της αναδιάρθρωσης της οικονομίας, περιορίζει την χρηματοδότηση του Κράτους-Πρόνοιας που όμως αυτή την στιγμή είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε διότι αποτελεί την μόνη ασφαλιστική δικλείδα για την συγκράτηση της κοινωνικής συνοχής που αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό τον φαύλο κύκλο της φτώχιας - αύξηση της βίας - αύξηση των κινδύνων άρα και του κόστους των επενδύσεων -νέα αύξηση της ανεργίας - επιδείνωση της υγείας των πολιτών - αύξηση του κόστους του Κράτους Πρόνοιας (1% αύξηση της ανεργίας αυξάνει τους θανάτους από καρδιακά επεισόδια κατά 5,6% και από εγκεφαλικά επεισόδια κατά 3,1%). Παράλληλα φαινόμενα όπως η επιβάρυνση του περιβάλλοντος η ανεξέλεγκτη μετανάστευση, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός επιτείνουν την κοινωνική ανασφάλεια, προτρέπουν σε αναζήτηση ατομικών λύσεων και δημιουργούν ψευδεπίγραφα καταφύγια με κύριο παράδειγμα την είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο χρηματιστηριακό τζόγο που είναι και τα βέβαια πρώτα θύματα της επόμενης οικονομικής κρίσης.