ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΥΓΕΙΑΣ

Η αλλαγή των όρων παραγωγής και εργασίας (οικονομία της Γνώσης=Διεύρυνση των ανισοτήτων στην Αγορά Εργασίας= Πρόσβαση στην Γνώση η περιθωριοποίηση) επιφέρει νέους συνδυασμούς Αξιών και Θεσμικών Ρυθμίσεων που είναι ταυτόχρονα μικτοί (Δεοντολογικές επιδιώξεις) και Ενάρετοι, δηλαδή ικανοί να παράγουν ταυτόχρονα σε όλα τα μέτωπα.
Σήμερα η εισοδηματική ανασφάλεια εξαπλώνεται σε ενωρίτερες φάσεις του κύκλου ζωής από το γήρας π.χ. στις Γυναίκες (διακρίσεις κάθετες και οριζόντιες), στους Νέους, στους μόνους Γονείς, στα άνεργα Νοικοκυριά, στις Εθνικές Μειονότητες με συμπτωματολογία (εγκληματικότητα, ά-στεγοι, εγκυμοσύνες εφηβείας, κατάχρηση ουσιών, σχολικός αποκλεισμός κλπ.) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗΣ που τελικά μέσα από την Παγκοσμιοποίηση βάζει το δίλημμα ποιος έχει το δικαίωμα να ζήσει και ποιος όχι.
Η απάντηση περνά υποχρεωτικά μέσα από τον ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ στην Κοινωνική ενσωμάτωση, στην αναβάθμιση του Ανθρώπινου Κεφαλαίου και στην ελεύθερη πρόσβαση των Υπηρεσιών προστασίας της Υγείας. Το ισχυρό Κοινωνικό Κράτος απαιτεί ένα υψηλό επίπεδο απασχόλησης παρά ένα χαμηλό επίπεδο επίσημης ανεργίας. Ουσιαστικά απαιτεί υποχρεωτικά συμπόρευση της Οικονομικής μεγέθυνσης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης. Η συμπόρευση αυτή είναι ο θεσμικός πυρήνας του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Κράτους και συγκροτείται από την αρχή της Κοινωνικής Ασφάλισης η οποία εγγυάται την Δημόσια υποστήριξη απέναντι σε ένα καθορισμένο κατάλογο κινδύνων που είναι:
1. Γηρατειά
2. Αναπηρία
3. Χημεία
4. Ασθένεια
5. Ανεργία
Απαραίτητη προϋπόθεση η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΧΟΝΤΩΝ ΟΙΑΣ-ΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ώστε με την συνειδητοποίηση δια μέσου των εισφορών να ΕΝΙ-ΣΧΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΝΟΜΙ-ΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙ-ΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ και να στηρίζεται θεσμικά σε 3 αρχές:
β Εγγύηση της Πολιτείας στην λειτουργία των υπηρεσιών (ΝΠΔΔ)
β Εσωτερική Δημοκρατία και Κοινωνικός έλεγχος
β Καθολικότητα κάλυψης του συστήματος στο σύνολο των κατοίκων της Χώρας (κοινωνικό αγαθό).

Ο νέος σχεδιασμός του Συστήματος Υγείας πρέπει να προσδιοριστεί από τα μείζονα αιτήματα της εποχής μας και συνακόλουθα από την μορφή της κοινωνίας που θέλουμε για το μέλλον. Η οικολογία, η ισότητα, η διεύρυνση της άμεσης Δημοκρατίας, η αντιμετώπιση της δομικής ανεργίας (κυρίως των νέων) η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού, η πίεση από τις μετακινήσεις πληθυσμών τόσο των Ευρωπαϊκών, όσο και του Τρίτου Κόσμου και πάνω από όλα η αλλαγή της παγκόσμιας ισορροπίας και η ταχύτητα εξέλιξης της τεχνολογίας, δημιουργούν τους γενικούς εξωτερικούς προσδιοριστικούς παράγοντες της διαμόρφωσης της νέας πολιτικής στην Υγεία. Παράλληλα τα ενδογενή προβλήματα και κυρίως ο συγκεντρωτισμός με κυρίαρχο φαινόμενο το γιγαντισμό του πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών, η γραφειοκρατία, η υποβάθμιση της περιφέρειας, η στρεβλή οικονομία και η χρόνια ύφεση προσδιορίζουν τους εσωτερικούς περιοριστικούς παράγοντες της νέας πολιτικής.
Η νέα πρόταση για την Υγεία πρέπει να απαντήσει αφενός μεν σε όλα τα παραπάνω και να αντέχει σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αφετέρου δε να επαναεπιβεβαιώσει την ιδέα της Κοινωνίας της αλληλεγγύης που θα είναι καθοριστικός παράγων για την πρόοδο και την επιβίωση των λαών της Ευρώπης. Ο νέος σχεδιασμός πρέπει να στηριχθεί στις εξής αρχές:
1. Το Κράτος πρέπει να εξασφαλίσει στον πολίτη-χρήστη την ισότητα, την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών της Δημόσιας Υγείας ανεξαρτήτως γεωγραφικής κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως.
2. Το κράτος οφείλει να αναδιανέμει δικαιότερα τον Εθνικό πλούτο εξασφαλίζοντας Παιδεία και Υγεία για όλους τους πολίτες.
3. Ο σχεδιασμός της Δημόσιας πολιτικής Υγείας γίνεται με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια και με στόχο να συμβάλλει στην ισόρροπη και αποκεντρωμένη ανάπτυξη της Χώρας.
4. Ο πολίτης πρέπει να κατανοήσει τη σημασία της σχέσης κόστους-οφέλους και τις συνέπειές της για τον ίδιο.
5. Πρέπει να γίνουν επιλογές και να δοθούν προτεραιότητες μέσα σε μια γενική κοινωνική στρατηγική σεβαστή από όλες τις πλευρές και ανεξαρτήτως κυβερνητικών αλλαγών.