ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΟΕΝΓΕ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η Κυβέρνηση με την πολιτική της περιορίζει και υποβαθμίζει τον κεντρικό ρόλο του ΕΣΥ. Οι νεόκοποι αλλά και συντηρητικοί σχεδιαστές πολιτικής προδιαγράφουν για τα Νοσοκομεία τον ρόλο των επιχειρήσεων για μερικά από αυτά και των πτωχοκομείων για άλλα.

Ο ενιαίος φορέας όπως τον οραματίστηκε το συνδικαλιστικό κίνημα εξοβελίζεται και το εργατικό κίνημα φαίνεται να μην είναι έτοιμο για την αντιπαράθεση. Σήμερα για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση και οι δύο κυβερνητικοί σχηματισμοί ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ δεν συμπαρίστανται στην πλειοψηφία τους στα προβλήματα των νοσοκομειακών γιατρών.

Τις επόμενες χρονιές η κατάσταση αναμένεται να χειροτερεύσει, έτσι ώστε να υποβαθμιστεί περισσότερο η κατάσταση στο δημόσιο σύστημα αλλά και οι συνθήκες υπό τις οποίες εργαζόμαστε.

Η υπεράσπιση της κοινωνίας της αλληλεγγύης του κράτους πρόνοιας είναι ο μόνος δρόμος για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Η βελτίωση του δημόσιου συστήματος υγείας, είναι όρος απαραίτητος σε αυτή τη προοπτική.

Συγκεκριμένα:

• Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη πολιτική για τις ευαίσθητες ομάδες της κοινωνίας μητέρα, παιδιά, μετανάστες, ηλικιωμένοι. Εχουμε τον μεγαλύτερο ιδιωτικό τομέα στις υπηρεσίες μητρότητας. Τα δημόσια κρεβάτια υποτριπλασιάστηκαν από το 1974 μέχρι σήμερα ενώ υπερτριπλασιάστηκαν τα ιδιωτικά. Υπάρχει έλλειψη νεογνολογικών μονάδων σε όλη την περιφέρεια. Υπολειτουργούν οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων .
• Δεν υπάρχουν προγράμματα προστασίας για τις άγαμες μητέρες.
• Το Υπουργείο εξέδωσε αντισυνταγματική εγκύκλιο για τους μετανάστες. Μετά την άρνηση των νοσοκομειακών γιατρών να την εφαρμόσουν προσπαθεί μέσα από τους ιδιωτικούς φορείς να φακελοποιήσει τους μετανάστες μέσα από την καταγραφή των ασθενειών τους.
• Συνεχώς αφαιρούνται αρμοδιότητες από το ΕΣΥ και ανατίθενται σε ιδρύματα ιδιωτικού χαρακτήρα χωρίς μόνιμη προοπτική (ΚΕΕΛ, Διαβήτης κλπ).
• Η κατάσταση στην ψυχική υγεία χαρακτηρίζεται από κατασπατάληση πόρων από ιδιωτικούς φορείς και διάλυση των δημόσιων κέντρων και νοσοκομείων.

Χρειάζεται μιά άλλη πολιτική που θα ανατάσσει αυτές τις ανισότητες, που θα δίνει τα οφέλη της ανάπτυξης για όλους , που θα στηρίζει τις αδύναμες ομάδες, που θα πλέκει ιστό προστασίας στον πολίτη την ώρα της ανάγκης.

• Θα εξασφαλίζει την πρόληψη.
• Θα βελτιώνει την βρεφική και παιδική θνησιμότητα.
• Θα βελτιώνει την μητρική θνησιμότητα και θα διευκολύνει την ισότιμη πρόσβαση σε αξιόπιστες, ποιοτικά δημόσιες υπηρεσίες.
• Θα στηρίζει και θα συγκροτεί το ΕΣΥ, με αύξηση των δαπανών που δίδονται για την υγεία, και με αναβάθμιση της ποιότητας και επαρκείς προσλήψεις ιδίως νοσηλευτικού προσωπικού.
• Θα αναπτύσσει επιτέλους την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας απασχολώντας όλο το δυναμικό και μέσα από την ανάπτυξη κέντρων υγείας σε κάθε περιοχή.
• Θα αναπτύσσει ικανοποιητικά και ουσιαστικά τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

- Γι’ αυτό χρειάζονται αλλαγές.

- Χρειάζονται αλλαγές στο οικονομικό επίπεδο

-Τροποποίηση του προγράμματος σταθερότητας με βάρος στην - ανάπτυξη, κοινωνική αλληλεγγύη, καταπολέμηση της ανεργίας.

- Αύξηση των δαπανών στην υγεία με βάρος στον δημόσιο τομέα.

Στό Θεσμικό:Βελτίωση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας του δημόσιου τομέα, στρατηγική επιλογή η στήριξή του.

Στή Συμμετοχή:Στήριξη της πολιτικής συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας και του συνδικαλιστικού κινήματος στις αποφάσεις και όχι αποκλεισμοί, αυθαιρεσίες και πολιτική απλής διαχείρισης.

Η “νέα” απόπειρα του επανασχεδιασμού των οικονομιών ως συνέπεια των νέων γεωπολιτικών όρων (Παγκοσμιοποίηση της Οικονομίας, Νέες τεχνολογίες , αλλαγή του Πολιτικού χάρτη της Ευρώπης, η ύπαρξη μιας υπερδύναμης και η χρήση απροσχημάτιστης βίας (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ κλπ) για την επιβολή των νέων σχηματισμών αναδεικνύει νέα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα όπως η αύξηση του ΑΕΠ με σύγχρονη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας στην ίδια χώρα και η “δομική ανεργία” (Τεχνολογική ανεργία ως συνέπεια της αυτοματοποίησης) με συνέπεια η θέση στην παγκόσμια κατανομή της εργασίας να εξαρτάται από προϊόντα και υπηρεσίες χαμηλότερου κόστους αλλά και με λιγότερους εργαζόμενους που πριμοδοτεί ένα νέο φαύλο κύκλο αγορών και εσόδων ενώ ταυτόχρονα αυξάνει ο όγκος των προϊόντων και υπηρεσιών με πτώση του κόστους. Φθάσαμε δηλαδή σε μια εποχή που υπάρχουν άφθονα αγαθά χωρίς αγοραστές. Τα αποτελέσματα αυτού του “νέου εργασιακού περιβάλλοντος” είναι η τρομακτική απώλεια θέσεων μόνιμης εργασίας ή αντικατάστασή τους από θέσεις μερικής απασχόλησης, η μείωση των αποδοχών, ο εμφανής κατήφορος της εμβέλειας των παραδοσιακών πανεπιστημιακών σπουδών και πτυχίων, η εμφάνιση νέων υποβαθμισμένων τάξεων εργαζομένων (π.χ ροζ κολλάρα, ημιαπασχολούμενοι), η διόγκωση των μακροχρόνιων άνεργων, ο εφεδρικός στρατός των εκτάκτων οι αποθαρρυμένοι εργάτες (άνεργοι, πάνω από 15 χρόνια) οι αποειδικευμένοι εργάτες (π.χ ο ειδικευμένος τεχνικός στην Γερμανία από εθνικό κεφάλαιο έγινε άνεργος μακράς διαρκείας κλπ). Η φτώχεια , η πείνα, η απώλεια στέγης, η απελπισία εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς μέλλον αναβιώνει καταστάσεις που η σύγχρονη κοινωνία έχει να δεί εδώ και 200 χρόνια. Η νέα τάξη πραγμάτων “υπόσχεται” σύνθλιψη των αδυνάμων, επανεμφάνιση του οικονομικού φόβου της ασθένειας, κατάρρευση αξιών με αποτέλεσμα την αύξηση της επιθετικότητας αλλά και την απόγνωση που καταλήγει στο ψυχολογικό θάνατο πριν τον πραγματικό.

Η εικόνα αυτή και οι συνέπειες της δεν αντιμετωπίζονται πλέον με τις παλιές μεθόδους και μηχανισμούς. Η μέχρι τώρα παρεμβατική δράση του Κράτους δια του Δημόσιου Τομέα εργασίας ως βιώσιμο μέσο αντιμετώπισης της “αναποτελεσματικής ζήτησης” (απορρόφηση εργαζομένων με χαμηλό σχετικά μορφωτικό επίπεδο και οργάνωση κακών, μονοπωλιακού τύπου υπηρεσιών), η δράση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και οι μηχανισμοί των χαμηλών επιτοκίων είναι πλέον αναποτελεσματικοί μέθοδοι ανάπτυξης των οικονομιών διότι οι νέες επενδύσεις γίνονται κάτω από την κρίσης ύπαρξης αγορών με συγκεκριμένη πλέον διάρθρωση [αριθμός καταναλωτών (άρα χαμηλή ανεργία) προσφορά προϊόντων (άρα χαμηλό κόστος – υψηλή εξειδίκευση)]. Η “Λιτή Παραγωγή” (δηλ. ο συνδυασμός νέων μεθόδων διοίκησης με ολοένα και πιο σύγχρονες μηχανές με αποτέλεσμα περισσότερα προϊόντα με λιγότερους πόρους και εργασία) απαιτεί εκτός από υψηλή γενική μόρφωση, διαρκή εκπαίδευση και ψυχολογική αντοχή ώστε ο νέος τύπος εργαζομένων οι “εργάτες γνώσης” (Δημιουργοί – Διαχειριστές – Προμηθευτές γνώσης) είναι το νέο κριτήριο των επενδύσεων για την ανάπτυξη των νέων αγορών και προκαλεί την αλλαγή της σχέσης του κεφαλαιοκράτη και του παραδοσιακού εργάτη μεταφέροντας την εξουσία στη σχέση κεφαλαίου – “γνώστες” (μάνατζερς κλπ) – καταναλωτές.

Το φαινόμενο που παράγει η νέα πραγματικότητα είναι η “ανεργία μακράς διάρκειας” (Τεχνολογικού τύπου ανεργία) με συνέπεια την παγκόσμια συρρίκνωση της αγοράς εργασίας που απειλεί να θεμελιώσει ένα μέλλον “χωρίς εργαζόμενους” με βαθύτατα αρνητικές συνέπειες για τον πολιτισμό μας. Φαινόμενα άγνωστα στον αναπτυγμένο κόσμο όπως η νέα τάξη παριών (μόνιμα άνεργο τμήμα του πληθυσμού) και η δημιουργία “θέσεων εργασίας στο Δημόσιο με τα προγράμματα βοήθειας για αυτή την τάξη, θεμελιώνει την έννοια της “Αποικιοκρατικής Πρόνοιας” (όπου οι φτωχοί διαχειρίζονται την ίδια την εξάρτησή τους) και αποδεικνύει ότι η ανεξέλεγκτη διαχείριση των θέσεων εργασίας στο Δημόσιο ήταν το άλλοθι για να μην δοθεί η αναγκαία σημασία στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε από την ανεργία των λιγότερο μορφωμένων αυτών που είχαν τις λιγότερες ευκαιρίες δηλαδή των φτωχών. Από την άλλη μεριά άφησε το πεδίο ελεύθερο για να οργανωθούν ανεξέλεγκτα οι νέες μορφές εξουσίας και οι νέες “αξίες” όπως η παγκοσμιοποίηση των οικονομιών και εταιρειών με στόχο την άμβλυνση της εθνικής συνείδησης, ή όπως η νέα δουλεία όπου υπερχρεωμένοι εργαζόμενοι στις τράπεζες είτε υπακούν πειθήνια σε κάθε ρύθμιση είτε χάνουν την δουλειά τους αλλά και τα υπάρχοντά τους.

Στη Χώρα μας η δεκαετία που τελειώνει χαρακτηρίστηκε από την πιεστική και σπασμωδική προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Η ανάγκη παρακολούθησης των εξελίξεων και αντιμετώπιση των πολύπλοκων προβλημάτων που υπάρχουν στα σύνορά μας και οι ενέργειες αντιμετώπισής των (ΟΝΕ, Εθνικοί κίνδυνοι, εξοπλισμοί κλπ) από την μια , αλλά και η αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας από την άλλη έθεσε αμείλικτα διλήμματα όπως: η απαίτηση του κεφαλαίου για λιγότερους φόρους , εν ονόματι της αναδιάρθρωσης της οικονομίας , περιορίζει την χρηματοδότηση του Κράτους – Πρόνοια που όμως αυτή την στιγμή είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε διότι αποτελεί την μόνη ασφαλιστική δικλείδα για την συγκράτηση της κοινωνικής συνοχής που αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό τον φαύλο κύκλο της φτώχιας – αύξηση της βίας – αύξηση των κινδύνων άρα και του κόστους των επενδύσεων – νέα αύξηση της ανεργίας – επιδείνωση της υγείας των πολιτών – αύξηση του κόστους του Κράτους Πρόνοια (1% αύξηση της ανεργίας αυξάνει τους θανάτους από καρδιακά επεισόδια κατά 5.6% και από εγκεφαλικά επεισόδια κατά 3,1%). Παράλληλα φαινόμενα όπως η επιβάρυνση του περιβάλλοντος η ανεξέλεγκτη μετανάστευση , η ξενοφοβία και ο ρατσισμός επιτείνουν την κοινωνική ανασφάλεια προτρέπουν σε αναζήτηση ατομικών λύσεων και δημιουργούν ψευδεπίγραφα καταφύγια με κύριο παράδειγμα την είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στο χρηματιστηριακό τζόγο που είναι και τα βέβαια πρώτα θύματα της επόμενης οικονομικής κρίσης.

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ένα από τα πρώτα ζητήματα που ανέδειξαν οι νέες γεωπολιτικές μεταβολές και η νέα μορφή παραγωγής που προσπαθεί να επιβληθεί , είναι η προσπάθεια να ανατραπεί το κοινωνικό κράτος στις νέες συνθήκες παγκοσμιοποίησης , όπου αυτό λειτουργούσε.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα , εκφράζεται από τους εμπνευστές της μόνο σαν ενοποίηση του κεφαλαίου , της συσσώρευσης και σε καμιά περίπτωση σαν βελτίωση των εργασιακών συνθηκών και της ποιότητας ζωής.

Σήμερα , ανακατατάσσεται και ανακατανέμεται το παραγωγικό δυναμικό τόσο στη βιομηχανία όσο και σε πολλές υπηρεσίες. Διευρύνεται η αγορά η δυνατότητα των εμπορικών συναλλαγών , εντείνεται ο ανταγωνισμός , αυξάνεται η πίεση για άρση των εμποδίων και των προστασιών που περιόριζαν το εμπόριο αλλά από την άλλη μεριά προστάτευαν τις κοινωνικές κατακτήσεις των εργαζομένων στην Ευρώπη. Η όλη διαδικασία αναπτύσσεται κάτω από τη κυριαρχία , τις πρωτοβουλίες και τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων , που από “απλές” πολυεθνικές εξελίσσονται σε παγκοσμιοποιημένα μεγαθήρια, με τη συμπαράσταση των κυρίαρχων κρατών που θεωρούν ότι έτσι θα αποκομίσουν και εθνικά οφέλη από αυτήν ή ότι θα μπορέσουν γενικότερα να ελέγξουν σε βάρος των άλλων τη διαδικασία και τις επιπτώσεις της, και βεβαίως με την διευκόλυνση που παρέχει η εκρηκτική ανάπτυξη της τεχνολογίας σε συγκεκριμένους τομείς , όπως οι μεταφορές , οι επικοινωνίες , η πληροφορική .

Η παγκοσμιοποίηση , προκαλεί ανακατατάξεις στους συσχετισμούς οικονομικής , εμπορικής , νομισματικής και τεχνολογικής ισχύος , αλλά και νέου τύπου αντιθέσεις και συμμαχίες.

Έτσι , όλο και περισσότερο αναπτύσσεται η ανάγκη πολιτικών απαντήσεων των αντιφάσεων και κρίσεων που παράγει και εγκυμονεί σε όλα τα επίπεδα.

Η όποια παρέμβαση για να έχει προοπτική δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική και μαζική , να προέρχεται δηλαδή από τη κοινή θέληση και απόφαση για δράση των εμπλεκομένων και όχι από τους απρόσωπους μηχανισμούς και τη λογική της αγοράς.

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση με δημοκρατικούς , κοινωνικούς και οικολογικούς όρους είναι η απάντηση των λαών της Ευρώπης στις μεγάλες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Η προοπτική αυτή περνάει και μέσα από την αμφισβήτηση και την αλλαγή των σημερινών προσανατολισμών της ΕΕ μέσα από την αμφισβήτηση και την αλλαγή του μονόπλευρου χαρακτήρα οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μέσα από την ανατροπή των τάσεων που θέλουν την Ευρώπη να προσεγγίζει και να υιοθετεί το Αμερικανικό κοινωνικό μοντέλο.

Στην Ελλάδα σήμερα πρέπει να μπουν οι βάσεις για μια ανάπτυξη που δεν στηρίζεται στην απορύθμιση της αγοράς εργασίας , στη φτηνή εργασία , στη κατασπατάληση των φυσικών πόρων που δεν θα αναζητά την ανταγωνιστικότητα αποκλειστικά στο χαμηλό κόστος , που δεν θα στηρίζεται στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και στην άδικη φορολογία που δεν θα αποδέχεται τα υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Από την άλλη μεριά , όλοι γνωρίζουμε την πραγματικότητα , την παγκοσμιότητα των νόσων , αποτέλεσμα της ανάπτυξης που επικράτησε μέχρι σήμερα.Σήμερα στο κόσμο , οι κυριότερες νόσοι που καθορίζουν τη παγκοσμιότητα στις ασθένειες παραμένουν τα αναπνευστικά νοσήματα , η διάρροια και τα περιγεννητικά προβλήματα. Ο κυριότερος παράγων κινδύνου στον αναπτυσσόμενο κόσμο παραμένει ο υποσιτισμός. Μετά ακολουθούν η έλλειψη νερού , οι κακές συνθήκες υγιεινής και η μη ασφαλής σεξουαλική συμπεριφορά. Κοιτώντας μπροστά , το νοσολογικό φάσμα θα αλλάξει. Οι τέσσερις μεγαλύτερες αιτίες στο μέλλον θα είναι τα καρδιαγγειακά , τα ατυχήματα , ο καρκίνος και οι εκφυλιστικές νόσοι όπως ο διαβήτης. Η μεταβολή του νοσολογικού προτύπου θα έχει σαν συνέπεια την αύξηση του κόστους για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι οι χαμηλού και μεσαίου ΑΕΠ χώρες, μη μπορώντας να ανταποκριθούν να αντιμετωπίσουν πιθανότητες αύξησης της θνησιμότητας.

Παράλληλα παραμένουν οι μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις αναπτυσσόμενες και ανεπτυγμένες χώρες της δύσης τόσο στο νοσολογικό φάσμα όσο και στο τρόπο οργάνωσης και διαχείρισης των συστημάτων υγείας. Το ίδιο παραμένουν και οι διαφορές στη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας ανάμεσα στους φτωχούς και αποκλεισμένους των αναπτυγμένων χωρών.

Ο αιώνας που έφυγε ήταν ένας αιώνας με σημαντική πρόοδο στις δυνατότητες της ιατρικής και των υπηρεσιών υγείας. Ήταν όμως και ένας αιώνας διαφορετικότητας και αποκλεισμού τη στιγμή που δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν μπόρεσαν να προσεγγίσουν και να χρησιμοποιήσουν αυτές τις υπηρεσίες. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που μπορούσαν να επιτευχθούν και αυτά που επιτεύχθηκαν ήταν μεγαλύτερο από ποτέ.

Οι σημερινές υπηρεσίες υγείας αποτελούν μια βαριά βιομηχανία που απορροφά το 9% του παγκόσμιου προϊόντος , περισσότερα από 2000 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο και σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό εργασίας εργάζονταν σε αυτές πάνω από 35 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Από αυτά μόνο το 10% πηγαίνουν για την υγεία στον αναπτυσσόμενο κόσμο που παρουσιάζει και τα περισσότερα προβλήματα. Ένα πέμπτο της ανθρωπότητας δεν έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σε υπηρεσίας υγείας ενώ το 50% της ανθρωπότητας δεν έχει κανονική πρόσβαση σε όλα τα φάρμακα.

Η αύξηση των αναγκών των υπηρεσιών υγείας και η επιλογή του μοντέλου του νεοφιλελευθερισμού έφερε, τους οικονομικούς περιορισμούς στα συστήματα υγείας. Οι κυβερνήσεις τώρα υποβαθμίζουν το δημόσιο τομέα οδηγούμενες όλο πιο μακρύτερα από τη καθολική κάλυψη τόσο σε όλο το φάσμα της ζήτησης όσο και σε όλο το πληθυσμό. Σε πολλές χώρες οι φτωχοί ξοδεύουν όλο και περισσότερα από την τσέπη τους για τις υπηρεσίες υγείας. Αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερες ανισότητες και αποκλεισμούς και προάγει τη φτώχεια.

Αυτό δεν είναι μόνο ηθικό δίλημμα , αλλά οδηγεί και σε μείωση της παραγωγικότητας και της οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Η αλληλεγγύη στο σύστημα υγείας των αναπτυγμένων χωρών ήταν και είναι μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές κατακτήσεις του 20^ου αιώνα.

Σήμερα παραμένει πολιτική μας προτεραιότητα η στήριξη του κοινωνικού κράτους όχι μόνο σα προοπτική , αλλά μαζί με τον ΕΦΥ σαν στρατηγικού στόχου του νοσοκομειακού κινήματος.

KΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ

Το κοινωνικό κράτος αποτελεί θεσμό που δεν αμφισβητείται στη βόρεια Ευρώπη , η κρίση του όμως στη νότια Ευρώπη εμφανίζεται με ένταση , κύρια γιατί δεν έχει την ιστορικότητα των βόρειων χωρών αλλά και γιατί χρησιμοποιήθηκε μόνο σαν κοινωνικό όραμα ως αποτέλεσμα της αύξησης της παραγωγικότητας σ’ αυτές τις οικονομίες ενόψει της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το νότιο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα αντίστοιχα της βόρειας Ευρώπης. Τα κοινωνικά κράτη της Ισπανίας , της Πορτογαλίας , της Ελλάδας αποτελούν προϊόν του πολιτικού κοινωνικού και οικονομικού εκσυγχρονισμού που ακολούθησε τη μετάβαση από το αυταρχικό στο δημοκρατικό καθεστώς στη δεκαετία του 70.

Οι δημοκρατικές κυβερνήσεις της Ελλάδας , της Πορτογαλίας και της Ισπανίας στη διάρκεια της δεκαετίας του 80 επιχείρησαν διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων του πολίτη με γενίκευση των κοινωνικών προγραμμάτων.

Η ταχεία διαδικασία του εκσυγχρονισμού, που βίωσαν με καθυστέρηση, και η ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση ενείχε την διαδικασία προσέγγισης των χαρακτηριστικών των βορειοευρωπαϊκών χωρών και στο κοινωνικό μοντέλο. Ωστόσο οι διαφορετικές εσωτερικές πορείες εκσυγχρονισμού βασίστηκαν σε ποικίλες εμπειρίες. Το κοινωνικό κράτος στο νότο παρέμεινε κατακερματισμένο για διάφορους λόγους. Διάφορα τμήματα της κοινωνίας απολαμβάνουν διαφορετικά κοινωνικά δικαιώματα σε παροχές , με βάση , τη θέση τους στην αγορά εργασίας , το φύλο , την ηλικία καθώς και τον τόπο διαμονής που μαζί με το φαινόμενο των πελατειακών σχέσεων ( ιδιαίτερα ανεπτυγμένο στις χώρες του νότου ιδιαίτερα στην Ιταλία). Διαμορφώνει την συνείδηση της κοινωνικής ιδιότητας του πολίτη η οποία παραμένει σταθερά υπανάπτυκτη και δεν θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση εκ μέρους των θεσμών του κράτους , η θέσπιση ελάχιστου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης για όλους. Οι νέες προσπάθειες για την ευρωπαϊκή ενοποίηση επέτειναν τη κρίση του.

Η Ελλάδα, μαζί και οι άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία), παρουσιάζει τα μεγαλύτερα κενά στη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε σχέση με τις χώρες του Βορρά, οι δαπάνες για την ανεύρεση εργασίας , τον επαγγελματικό προσανατολισμό , τη μητρότητα , τα οικογενειακά επιδόματα , τα στεγαστικά και την ασθένεια , είναι οι μικρότερες της Ένωσης και είναι η πιο φτωχιά χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το κατά κεφαλή ΑΕΠ να φτάνει μόλις το 68% του μέσου κοινοτικού , ενώ οι έλληνες αγρότες είναι οι πιο φτωχοί της ΕΕ. Το 18% των ελληνικών νοικοκυριών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Η Ελλάδα σε διαφορά με τις άλλες χώρες του νότου , στην εποχή κρίσης του κοινωνικού κράτους προχώρησε στην προσπάθεια συγκρότησης σε εμβρυϊκό επίπεδο του ΕΣΥ. Η διαφορά στο δρόμο που επέλεξε η Ελλάδα , επηρεάστηκε από τον τρόπο που έγινε η μεταπολίτευση αλλά και από την παρέμβαση του Σ.Κ. των υγειονομικών. Η παρέμβαση του Κράτους στην αγορά υγείας , αποτελεί εξαίρεση για τις χώρες του νότου , εξαίρεση που αποδείχθηκε σωτήρια και αναγκαία για τις συνθήκες μετάβασης και αντιμετώπισης της κρίσης του κοινωνικού κράτους τη τελευταία δεκαετία , και της ένταξης στην ΟΝΕ , και που δύσκολα θα ανατραπεί χωρίς να δημιουργήσει αποκλεισμούς, επιδείνωση των δεικτών και περισσότερα οικονομικά βάρη για τους αποκλεισμένους του σχεδιαζόμενου οικονομικού πρότυπου της ΟΝΕ. Εξαίρεση όμως που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από τον τρόπο συσσώρευσης που επιδιώκουν οι κυρίαρχες ομάδες στη χώρα και οι διαπλεκόμενες ομάδες που επενδύουν στην υγεία και γι’ αυτό καθημερινά δυσφημείται και βρίσκεται υπό κυβερνητική αναίρεση.

Ενώ το Σ.Κ των υγειονομικών υπεράσπισε στην πράξη το σύστημα , παράλληλα δεν έχει καταλάβει τις επιπτώσεις της σχεδιαζόμενης επίθεσης στο σύστημα υγείας και γι αυτό δεν κινητοποιείται έντονα και αποφασιστικά για την αντιμετώπισή της.

Η εισαγωγή λοιπόν τη οικονομίας της αγοράς και η εγκατάλειψη της προσπάθειας για τη διατήρηση των αρχών της κοινωνικής αλληλεγγύης και της συμμετοχής μέσω των κοινωνικών παροχών τη στιγμή της ανάγκης είναι και πρέπει να παραμείνει μακριά από τις προγραμματικές μας αρχές.

Πρέπει λοιπόν να απαντήσουμε στα κυβερνητικά σχέδια, με βάση τις αρχές της ισότητας , της αποκέντρωσης, της δημοκρατικής συμμετοχής με την προάσπιση και προβολή ενός σύγχρονου δημοκρατικού ποιοτικού τομέα υγείας , με αίτημα την διατήρηση της χρηματοδότησης των νοσοκομείων από το κρατικό προϋπολογισμό, την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού τους έργου , των ερευνητικών τους δραστηριοτήτων και της ουσιαστικής βοήθειας που δίνουν στους άπορους στους άνεργους στους μετανάστες και γενικά σε όλο το Λαό.

Η διάρθρωση των υπηρεσιών πρέπει να είναι τέτοια που να οδηγεί στη απογραφειοκρατικοποίηση της λειτουργίας τους, την ανάπτυξη ευθύνης και συμμετοχής των εργαζομένων σε όλες τις βαθμίδες.

ΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΗΜΕΡΑ

Το νέο επιδημιολογικό πρότυπο, οι νέες ανάγκες διαμορφώνουν νέες συνθήκες στη ζήτηση των υπηρεσιών υγείας.

Παράγοντες που επηρεάζουν τις εξελίξεις στον αναπτυγμένο κόσμο είναι:

1. Δημογραφικές αλλαγές. Σημαντικές μεταβολές συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη σύνθεση του πληθυσμού. Ο αριθμός των γεννήσεων έχει πέσει , και το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί με συνέπεια την αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων.
2. Μεταβολές στη νοσηρότητα. Ο επιδημιολογικός χάρτης μεταβάλλεται με νέα φαινόμενα όπως οι νέες λοιμώξεις, το AIDS, τα καρδιαγγειακά. Σημαντικές αλλαγές συμβαίνουν στη τραυματολογία, στις ανάγκες για μονάδες εντατικής νοσηλείας για νεογνικές μονάδες που επιβαρύνουν τη ζήτηση στη περίθαλψη. Οι χρόνιες νόσοι όπως ο καταρράκτης, τα κατάγματα , η κώφωση είναι πια αρκετά διαδεδομένες και αλλάζουν τα χαρακτηριστικά της περίθαλψης. Η ασθένεια χρειάζεται πια όχι μόνο θεραπεία αλλά και μακροχρόνια παρακολούθηση.
3. Αλλαγές στη ποιότητα ζωής. Ενώ υπάρχει βελτίωση της ποιότητας ζωής και της δυνατότητας ενημέρωσης και των υγιεινών συνθηκών ζωής, υπάρχει αντίθετα και αύξηση των αρνητικών συνηθειών των πολιτών όπως του αλκοολισμού , της εξάρτησης από φάρμακα, το κάπνισμα. Παράλληλα , παρουσιάζεται αύξηση αναγκών και ζήτηση για καλύτερη ποιότητα στη παροχή των υπηρεσιών.
4. Αλλαγές στη τεχνολογία . Η εισβολή των κομπιούτερ, της νέας τεχνολογίας , επιβάλλουν αλλαγές στο μάνατζμεντ και στις δυνατότητες επικοινωνιών στα συστήματα υγείας. Επίσης σημαντικές μεταβολές υπάρχουν στη διάγνωση , στη παρεμβατική ακτινολογία, στις νέες μορφές χειρουργικής, τη μοριακή βιολογία , τη γενετική, την ανοσολογία κλπ.
5. Οι αλλαγές στο περιβάλλον, στις μεταφορές και τις επικοινωνίες επηρεάζουν την κουλτούρα και τον τρόπο διατροφής. Οι νέες πολιτικές επικοινωνίας επιβάλουν νέες αλλαγές στο τρόπο ζωής , το ίδιο και η αύξηση της ανεργίας και του ελεύθερου χρόνου.

Η Ελλάδα παρουσιάζοντας έντονη αστικοποίηση τα τελευταία χρόνια , και όντας η χώρα ποσοστιαία με τους περισσότερους και μεγαλύτερους ηλικιωμένους, χρειαζόταν και χρειάζεται τη παρέμβαση στην αγορά υπηρεσιών υγείας για να συγκροτήσει τον τρόπο που αναπτύσσεται αυτή η αγορά.

Το τελευταίο διάστημα αναπτύσσεται από μερικούς η άποψη ότι η καταγραφή των αναγκών είναι προσπάθεια σχεδιασμού μιας υγειονομικής πολιτικής!!

Όμως στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης , η διαμόρφωση της ζήτησης και της ικανοποίησης των πολιτών επηρεάζεται από πάρα πολλούς παράγοντες. Η σύγχρονη τεχνολογία αναπτύσσεται γρήγορα , οι φαρμακευτικές εταιρείες παράγουν συνέχεια νέα προϊόντα, οι συνθήκες ζήτησης επηρεάζονται από την αστικοποίηση του πληθυσμού, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έτσι δε φτάνει να μιλά κανείς για ανάγκες , χρειάζεται να σχεδιαστεί μια πιο μακροχρόνια πολιτική για την ενσωμάτωση της νέας τεχνολογίας και των νέων συνθηκών λειτουργίας στα συστήματα υγείας.

Η προσπάθεια σχεδιασμού θα πρέπει να απευθύνεται πρώτα στο τρόπο επίδρασης των παραγόντων που επηρεάζουν τη ζήτηση και στη καθοδηγημένη παρέμβαση του κράτους , στην οικονομία και στους όρους ποιότητας των υπηρεσιών υγείας για να απαντάται η ζήτηση με τον καλύτερο τρόπο.

Αντιθέτως αποσπασματικές πολιτικές διαμόρφωσης πλαισίου ικανοποίησης των αναγκών (π.χ μόνο του υγειονομικού χάρτη) είναι μια περιοριστική πολιτική που θα έχει ξεπεραστεί όταν εφαρμοστεί και την δυναμική των προβλημάτων οργάνωσης που παρουσιάζονται στη χώρα μας κάθε φορά.Η πολιτική των αναγκών , τη στιγμή που δε βάζει όρια και πεδία στις επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα ουσιαστικά επιτρέπει στρατηγικά την επένδυση στη νέα τεχνολογία μόνο για τον ιδιωτικό τομέα στη χώρα μας.

Συμπερασματικά πέρα από τη διαμόρφωση του χάρτη των υπηρεσιών , θα πρέπει να διαμορφώνονται οι στόχοι υγείας να σχεδιάζεται η στρατηγική παρέμβαση του δημόσιου συστήματος υγείας αλλά και οι τομείς , και οι όροι λειτουργίας που θα οριοθετηθούν τις επενδύσεις και την δραστηριότητα του ιδιωτικού τομέα.

Όλες αυτές οι μεταβολές επηρεάζουν τόσο το ρόλο του συστήματος υγείας όσο και της μονάδας υγείας και τη γενικότερη οργάνωση των υπηρεσιών στην αρχή του 21^ου αιώνα στην χώρα μας αλλά και στον ανεπτυγμένο κόσμο.

ΕΠΙΠΕΔΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Είναι γεγονός πως το επίπεδο υγείας του Ελληνικού Λαού αλλά και του συστήματος υγείας σύμφωνα και με τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ και ΠΟΥ είναι ικανοποιητικό αλλά και το σύστημα αποτελεσματικό. Τα τελευταία χρόνια τόσο η βρεφική αλλά και η μητρική θνησιμότητα έχουν σημαντικό βελτιωθεί, η μητρική μάλιστα είναι καλλίτερη και από τις ΗΠΑ. Οι Ελληνες είναι από τους μακροβιότερους λαούς και η πρόσβαση των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας φτάνει στο 100% χωρίς αποκλεισμούς. Τα τελευταία χρόνια αυξήθηκε η χρησιμοποίηση των υπηρεσιών υγείας αναμενόμενη άλλωστε από την αστικοποίηση, χωρίς να αυξηθούν οι ασφαλιστικές εισφορές για την Υγείας σε επίπεδο Ταμείων.

Η πολιτική στο χώρο της Υγείας που ακολουθήθηκε στην τελευταία 5ετία (1995 – 2000) χαρακτηρίστηκε από αντιφάσεις και αμφιταλαντεύσεις που άφησαν στάσιμο τον Δημόσιο Τομέα και ανεξέλεγκτο τον Ιδιωτικό με κύριο γνώρισμα εδώ την μείωση του εισοδήματος των ιδιωτών γιατρών και υπέρμετρη αύξηση των κερδών ορισμένων κεφαλαιούχων οι οποίοι με το πέρασμα του χρόνου επιβάλλουν κανόνες και μεθόδους που καμιά σχέση δεν έχουν με την προστασία της Υγείας αλλά στοχεύουν στη μεγιστοποίηση κερδών και στην ελαχιστοποίηση των ανταγωνιστών.

Η Κυβερνητική πολιτική στο χώρο της Υγείας χαρακτηρίζεται από 3 αντιφατικά στοιχεία: έντονη νομοθετική παρέμβαση (Νόμοι για την Υγεία και την Κοινωνική Πολιτική) Απόπειρες οικονομικών διευθετήσεων (Μισθολόγια αντιμετώπιση οικονομικών χρεών Νοσοκομείων και Αναποτελεσματική προσπάθεια εκσυγχρονισμού της Διοίκησης – Διαχείρισης – Οργάνωσης των Υπηρεσιών Υγείας.

Πιο συγκεκριμένα η κατάσταση στον χώρο της Δημόσιας Υγείας χαρακτηρίζεται σήμερα από την γήρανση του ανθρώπινου δυναμικού, κυρίως λόγω δραματικού περιορισμού των προσλήψεων σε κλάδους έντασης της εργασίας, όπως ο νοσηλευτικός, άναρχη ανάπτυξη της υλικοτεχνικής υποδομής (Νέα Νοσοκομεία στην περιφέρεια που δεν λειτουργούν η υπολειτουργούν Λάρισα Θριάσιο κλπ) ανυπαρξία ανανέωσης των παλαιών υποδομών στα μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα – Πειραιά – Θεσσαλονίκη), αύξηση της παραοικονομίας και σπατάλη πόρων είτε δια της διαφυγής κεφαλαίου από τον Δημόσιο στον Ιδιωτικό Τομέα είτε από την ανεξέλεγκτη κατανάλωση Υπηρεσιών Υγείας.

Πάνω από όλα όμως χαρακτηρίζεται από την απουσία στρατηγικής των επενδύσεων και οργάνωσης της προστασίας της Υγείας που συνθέτουν ουσιαστικά την δομική υποβάθμιση των Υπηρεσιών Υγείας. Χαρακτηριστικό αυτής της δομικής υποβάθμισης είναι:

1. Η έλλειψη προσωπικού και ο περιορισμός των προσλήψεων για πολλά χρόνια δημιουργεί ένα νέο φαινόμενο αυτό της διακοπής της συνέχειας της γνώσης.
2. Η έλλειψη οργάνωσης και τεκμηρίωσης της εργασίας με κύριο χαρακτηριστικό την ανυπαρξία στρατηγικής συνεχούς εκπαίδευσης των εργαζομένων στο χώρο της Υγείας.
3. Η έλλειψη κανόνων, αρχών και η άμβλυνση αξιών δημιουργούν στρέβλωση της συμπεριφοράς υποβάθμιση της ποιότητας και κατασπατάληση πόρων στις Υπηρεσίες Υγείας.

Αντίθετα η επικράτηση των κανόνων της ελεύθερης αγοράς ως μοναδικού κριτηρίου που συγκεκριμενοποιείται στην ικανοποίηση του καταναλωτή – αγοραστή υπηρεσιών υγείας και όχι στην ικανοποίηση των απαιτήσεων περίθαλψης και προστασίας του πολίτη επιβάλλει μια επικίνδυνη νοοτροπία που δυναμιτίζει το ίδιο το σύστημα ασφάλισης της χώρας.

4. Η σπασμωδική αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος απλά μεταθέτει το χρονικό όριο της έκρηξης χωρίς να δίνει ουσιαστικά απάντηση στα μείζονα ζητήματα όπως της γήρανσης του πληθυσμού της αύξησης της ανεργίας, της λαθραίας εργασίας, της εισφοροδιαφυγής . Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε την καταλήστευση πόρων των ασφαλιστικών ταμείων από την παραοικονομία και την προκλητή ζήτηση και την κατάρρευση του μύθου της ιδιωτικής ασφάλισης τόσο για την περίθαλψη όσο και για την σύνταξη.
5. Η έλλειψη στρατηγικής όσον αφορά την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού (γιατροί – νοσηλευτές - στελέχη διοίκησης) που οδηγεί είτε σε υπερπαραγωγή όπως στον ιατρικό κλάδο είτε σε σοβαρές ελλείψεις όπως στον Νοσηλευτικό και Διοικητικό. Παράλληλα η διατήρηση στεγανών και προνομίων κυρίως από τον Πανεπιστημιακό χώρο δημιουργεί κλίμα αντιπαράθεσης και έκπτωσης της Ακαδημαϊκής συνείδησης όρος απαραίτητος για την λειτουργία της επιστημονικής κοινότητας και την αποδοχή της ως θεσμό από την κοινωνία.

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Σήμερα το σύστημα παραμένει χωρίς την αναγκαία υποστήριξη των κενών θέσεων, την ανανέωση προσωπικού και εξοπλισμού. Σε λίγο θα εφημερεύουν πενηντάρηδες και θα εργαζόμαστε με μηχανήματα του 1960 – 1970.

Ο περιορισμός των πιστώσεων κινδυνεύει να οδηγήσει σε θάνατο από μαρασμό το σύστημα υγείας. Παρά τις θεωρητικές αναφορές για προτεραιότητα στο κοινωνικό κράτος, καμιά εξειδίκευση πολιτικής, καμιά αναφορά σε κοινωνικές ομάδες και δίκτυα στήριξης δεν γίνεται από την κυβέρνηση. Καμιά ουσιαστική πρόβλεψη μέχρι σήμερα για τους άνεργους, τους νέους, τις μητέρες, τις μετανάστριες, τα παιδιά αποκλεισμένων οικογενειών.

Ουσιαστικά με τα δύο νομοσχέδια πρόνοιας και ψυχικής υγείας οι κοινωνικές ομάδες που χρειάζονται κοινωνική αλληλεγγύη αφήνονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και εξάρτηση.

Με τον προϋπολογισμό η αύξηση των δαπανών είναι μικρότερη από τα απαραίτητα ενώ δεν γίνεται καμιά προσπάθεια πλήρωσης των κενών και αύξηση των επενδύσεων στην υγεία. Οσο αφορά τα νοσοκομεία σήμερα ζούμε την υποβάθμιση τους παρ΄όλο ότι επενδύθηκαν τεράστια ποσά στην υλικοτεχνική υποδομή (νέα νοσοκομεία, μηχανήματα κλπ) που δεν λειτουργούν λόγω ελλείψεως προσωπικού στην επαρχία.

Οι σχεδιαστές πολιτικής προδιαγράφουν για τα νοσοκομεία το ρόλο των επιχειρήσεων για μερικά από αυτά, και των πτωχοκομείων για τα άλλα.

Ο Ενιαίος Φορέας , όπως τον οραματίστηκε το συνδικαλιστικό κίνημα εξοβελίζεται και το εργατικό κίνημα φαίνεται να μην είναι έτοιμο για την αντιπαράθεση. Οι προτάσεις του Υπουργείου ουσιαστικά υποβαθμίζουν και συρρικνώνουν τον Δημόσιο Τομέα.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Την ίδια στιγμή ο ιδιωτικός τομέας αναπτύσσεται σε βάρος και των ίδιων των γιατρών μιας και πριμοδοτείται η υποστήριξη μεγάλων επενδύσεων έξω από το μεγάλο κεφάλαιο καθώς η παραοικονομία και η ληστεία των ασφαλιστικών ταμείων συνεχίζεται και παρατηρείται αύξηση των δαπανών του καθένα μας για την υγεία του. Στα τέλη του 80 η δαπάνη της ιδιωτικής υγείας έφτανε το 1% του ΑΕΠ. Σήμερα με τις δικές τους εκτιμήσεις φτάνει το 3%. Το ποσοστό του ιδιωτικού τομέα στις δαπάνες υγείας είναι από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης .

Παράλληλα τα κρεβάτια που αναπτύσσουν στην περιοχή των Αθηνών φτάνουν τα 2.500 .Σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις, το ποσό που διεκδικεί η ιδιωτική υγεία είναι της τάξης των 600 δις δραχμών το χρόνο.

Οι πρόσφατες αλλαγές στον ιδιωτικό τομέα με την αύξηση των συγχωνεύσεων του συντονισμού του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου, καθώς και τη μεγάλη αύξηση των διαθεσίμων από την εισροή στο χρηματιστήριο τον κάνουν να έχει σημαντικό προβάδισμα στην ανάπτυξη νέων επενδύσεων και οδηγούμαστε πολύ γρήγορα σε συνθήκες μονοπωλίου.

Η εγκατάλειψη του ΕΣΥ, από την κυβέρνηση, η μη θέσπιση κριτηρίων λειτουργίας , ελέγχου, ποιότητας και η καταλήστευση των ταμείων από τα άναρχα οργανωμένα διαγνωστικά κέντρα οδήγησε στη διόγκωση ενός παρασιτικού συγκεντρωτικού ιδιωτικού τομέα και του περιορισμού του τομέα των ιδιωτικών γιατρών.

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ ΥΓΕΙΑΣ

Η αλλαγή των όρων παραγωγής και εργασίας (οικονομία της Γνώσης = Διεύρυνση των ανισοτήτων στην Αγορά Εργασίας = Πρόσβαση στην Γνώση η περιθωριοποίηση) επιφέρει νέους συνδυασμούς Αξιών και Θεσμικών Ρυθμίσεων που είναι ταυτόχρονα ιδεολογικά ηθικοί και παραγωγικοί, δηλαδή ικανοί να παράγουν ταυτόχρονα σε όλα τα μέτωπα.

Σήμερα η εισοδηματική ανασφάλεια εξαπλώνεται σε ενωρίτερες φάσεις του κύκλου ζωής από το γήρας π.χ στις Γυναίκες (διακρίσεις κάθετες και οριζόντιες) , στους Νέους , στους μόνους Γονείς , στα άνεργα Νοικοκυριά, στις Εθνικές Μειονότητες με συμπτωματολογία (εγκληματικότητα, άστεγοι, εγκυμοσύνες εφηβείας, κατάχρηση ουσιών, σχολικός αποκλεισμός κλπ) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΑΡΘΡΩΣΗΣ που τελικά μέσα από την Παγκοσμιοποίηση βάζει το δίλημμα ποιος έχει το δικαίωμα να ζήσει και ποιος όχι.

Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση με δημοκρατικούς, κοινωνικούς και οικολογικούς όρους είναι η απάντηση των λαών της Ευρώπης στις μεγάλες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Η προοπτική αυτή περνάει και μέσα από την αμφισβήτηση και την αλλαγή των σημερινών προσανατολισμών της Ε.Ε μέσα από την αμφισβήτηση και την αλλαγή του μονόπλευρου χαρακτήρα οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης μέσα από την ανατροπή των τάσεων που θέλουν την Ευρώπη να προσεγγίζει και να υιοθετεί το Αμερικανικό κοινωνικό πρόσωπο.

Στην Ελλάδα σήμερα πρέπει να μπούν οι βάσεις για μια ανάπτυξη που δεν θα στηρίζεται στην απορύθμιση της αγοράς εργασίας, στη φτηνή εργασία, στην καταπολέμηση των φυσικών πόρων που δεν θα αναζητά την ανταγωνιστικότητα αποκλειστικά στο χαμηλό κόστος, που δεν θα στηρίζεται στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και στην άδικη φορολογία ,που δεν θα αποδέχεται τα υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Η απάντηση περνά υποχρεωτικά μέσα από τον ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ στην Κοινωνική ενσωμάτωση, στην αναβάθμιση του Ανθρώπινου Κεφαλαίου και στην ελεύθερη πρόσβαση των Υπηρεσιών προστασίας της Υγείας. Το ισχυρό Κοινωνικό Κράτος απαιτεί ένα υψηλό επίπεδο απασχόλησης παρά ένα χαμηλό επίπεδο επίσημης ανεργίας. Ουσιαστικά απαιτεί υποχρεωτικά συμπόρευση της Οικονομικής μεγέθυνσης και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης . Η συμπόρευση αυτή είναι ο θεσμικός πυρήνας του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Κράτους και συγκροτείται από την αρχή της Κοινωνικής Ασφάλισης η οποία εγγυάται την Δημόσια υποστήριξη απέναντι σε ένα καθορισμένο κατάλογο κινδύνων που είναι:

1. Γηρατειά 2. Αναπηρία 3. Χημεία 4. Ασθένεια 5. Ανεργία

Απαραίτητη προϋπόθεση η ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΧΟΝΤΩΝ ΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ώστε με την συνειδητοποίηση δια μέσου των εισφορών να ΕΝΙΣΧΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ και να στηρίζεται θεσμικά σε 3 αρχές:

• Εγγύηση της Πολιτείας στην λειτουργία των υπηρεσιών (ΝΠΔΔ)
• Εσωτερική Δημοκρατία και Κοινωνικός έλεγχος
• Καθολικότητα κάλυψης του συστήματος στο σύνολο των κατοίκων της Χώρας (κοινωνικό αγαθό)

Ο νέος σχεδιασμός του Συστήματος Υγείας πρέπει να προσδιοριστεί από τα μείζονα αιτήματα της εποχής μας και συνακόλουθα από την μορφή της κοινωνίας που θέλουμε για το μέλλον. Η οικολογία, η ισότητα, η διεύρυνση της άμεσης Δημοκρατίας , η αντιμετώπιση της δομικής ανεργίας (κυρίως των νέων) η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού, η πίεση από τις μετακινήσεις πληθυσμών τόσο των Ευρωπαϊκών, όσο και του Τρίτου Κόσμου και πάνω από όλα η αλλαγή της παγκόσμιας ισορροπίας και η ταχύτητα εξέλιξης της τεχνολογίας, δημιουργούν τους γενικούς εξωτερικούς προσδιοριστικούς παράγοντες της διαμόρφωσης της νέας πολιτικής στην Υγεία . Παράλληλα τα ενδογενή προβλήματα και κυρίως ο συγκεντρωτισμός με κυρίαρχο φαινόμενο τον γιγαντισμό του πολεοδομικού συγκροτήματος των Αθηνών, η γραφειοκρατία, η υποβάθμιση της περιφέρειας η στρεβλή οικονομία και η χρόνια ύφεση προσδιορίζουν τους εσωτερικούς περιοριστικούς παράγοντες της νέας πολιτικής.

Η νέα πρόταση για την Υγεία πρέπει να απαντήσει αφενός μεν σε όλα τα παραπάνω και να αντέχει σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αφετέρου δε να επαναεπιβεβαιώσει την ιδέα της Κοινωνίας της αλληλεγγύης που θα είναι καθοριστικός παράγων για την πρόοδο και την επιβίωση των λαών της Ευρώπης. Ο νέος σχεδιασμός πρέπει να στηριχθεί στις εξής αρχές:

1. Το Κράτος πρέπει να εξασφαλίσει στον πολίτη – χρήστη την ισότητα, την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών της Δημόσιας Υγείας ανεξαρτήτως γεωγραφικής κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως.
2. Το κράτος οφείλει να αναδιανέμει δικαιότερα τον Εθνικό πλούτο εξασφαλίζοντας Παιδεία και Υγεία για όλους τους πολίτες.
3. Ο σχεδιασμός της Δημόσιας πολιτικής Υγείας γίνεται με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια και με στόχο να συμβάλλει στην ισόρροπη και αποκεντρωμένη ανάπτυξη της Χώρας.
4. Ο πολίτης πρέπει να κατανοήσει την σημασία της σχέσης κόστους – οφέλους και τις συνέπειες της για τον ίδιο.
5. Πρέπει να γίνουν επιλογές και να δοθούν προτεραιότητες μέσα σε μια γενική κοινωνική στρατηγική σεβαστή από όλες τις πλευρές και ανεξαρτήτως κυβερνητικών αλλαγών.

 

 

 

 

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ – ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ

Για την χρηματοδότηση πρέπει να ληφθεί υπόψη η ανατροπή προς το δυσμενέστερο της σχέσης εργαζομένων – συνταξιούχων , τα προβλήματα των πηγών εσόδων του Ασφαλιστικού Συστήματος που η εκμετάλλευση της λαθρομετανάστευσης και της παράνομης εργασίας τα επιδεινώνουν, η άδικη και αναποτελεσματική κατανομή των πόρων (π.χ μεταξύ της Α΄βάθμιας και β΄ Βάθμιας περίθαλψης, μεταξύ Κέντρου – Περιφέρειας κλπ) και ο ξεπερασμένος και αντιπαραγωγικός τρόπος Διοίκηση – Διεύθυνση των υπηρεσιών Υγείας. Συνεπώς η παρέμβαση στον τομέα της χρηματοδότησης – Διοίκησης πρέπει να γίνει με τα εξής μέτρα :

Α – Διατήρηση της τριμερούς χρηματοδότησης με την εγγύηση του Κράτους

Β - Οι δαπάνες να είναι ανάλογες των απαιτήσεων της συνολικής κάλυψης και

περίθαλψης.

Γ - Συγκρότηση του Ενιαίου Φορέα Υγείας.

Ο Ενιαίος Φορέας Υγείας παράμενε και παραμένει στρατηγικός στόχος του νοσοκομειακού κινήματος. Ενας ενιαίος φορέας, άρρηκτα συνδεδεμένος με το ΕΣΥ χωρίς τις νεόφερτες πολιτικές διαχωρισμού αγοραστών και πωλητών που εισάγει η κυβέρνηση. Οι αρχές που καθιέρωσαν τα πανοσοκομειακά συνέδρια πρέπει να αποτελέσουν τη βάση των απόψεων του νοσοκομειακού κινήματος για τον ΕΦΥ.

Ο Ενιαίος Φορέας Υγείας δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς κοινές λειτουργίες, κοινές υπηρεσίες, κοινή διαχείριση πόρων των ταμείων. Αμεσα να προχωρήσουμε στη δημιουργία Ενιαίου Φορέα Υγείας ως ΝΠΔΔ και που θα παράγει και θα χρηματοδοτεί ταυτόχρονα τις υπηρεσίες περίθαλψης.

Η ανάγκη του ΕΦΥ προκύπτει επιτακτικά από την πορεία του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας από την αλλαγή των δεικτών (γήρανση, αύξηση μετανάστευσης, ανεργία κλπ) αλλά και από την εμπειρία των εφαρμογών συστημάτων περίθαλψης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιδιωτικός Τομέας συγκροτεί μικρούς “ΕΦΥ” HMO’ S για να ελέγξει τις δαπάνες και να αυξήσει την βιωσιμότητα τους. Η συγκρότηση ενός Εθνικού HMO’ S είναι όρος απαραίτητος για την διατήρηση του Δημόσιου Συστήματος Υγείας με οικονομική και λειτουργική αυτοδυναμία και αποτελεσματικότητα και επιβάλει την δημιουργία ενός Ενιαίου Φορέα Υγείας (ΕΦΥ) που θα αναλάβει τόσο την ασφάλιση υγείας όσο και την παροχή και παραγωγή υπηρεσιών περίθαλψης σε πολίτη αλλά και κάθε άνθρωπο που εργάζεται, και κατοικεί σ΄αυτή τη χώρα.

Ολοι οι πολίτες της χώρας μας (αλλά και οι αλλοδαποί) ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ασφαλίζονται στον ΕΦΥ από τη στιγμή της γέννησης τους ή την έναρξη της διαμονής στην Ελλάδα. Ο ΕΦΥ χρηματοδοτείται εκτός από τις εισφορές των ασφαλισμένων του και από υον κρατικό προϋπολογισμό. Εξειδικεύοντας τα μέτρα πρέπει να προχωρήσουμε στα εξής:

Αύξηση του ποσοστού του ΑΕΠ που δίδεται στην Υγεία στο Μέσο Ευρωπαϊκό επίπεδο .

• Ελεγχο και περιορισμό της παραοικονομίας στο χώρο της Υγείας που κυμαίνεται με στοιχεί του 1990 στο 1,9% του ΑΕΠ.
• Διατήρηση της χρηματοδότησης των νοσοκομείων, από τον κρατικό προϋπολογισμό καθώς και ενίσχυση και αξιολόγηση του εκπαιδευτικού τους έργου των ερευνητικών τους δραστηριοτήτων σε αυτές τις επιδοτήσεις
• Να υπάρξει αναπροσαρμογή των τιμών υπηρεσιών των νοσοκομείων και να μελετηθούν και νέοι τρόποι πληρωμής – κλειστά πακέτα – ιδιαίτερα σε ορισμένες επεμβάσεις.
• Να διατιμηθούν οι υπηρεσίες υγείας για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και νοσοκομεία γιατί σήμερα υπάρχει το παράδοξο το χαμηλό κόστος των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα να εκμεταλλεύονται οι ιδιωτικές εταιρείες.
• Να θεσμοθετηθούν αυστηροί όροι και προϋποθέσεις επενδύσεων του Ιδιωτικού Φορέας κυρίως σε επίπεδο υψηλής Τεχνολογίας ή σε περιπτώσεις κεφαλαίων που τα κεφάλαια προέρχονται από το χρηματιστήριο.
• Να τροποποιηθούν οι τρόποι σύνταξης του προϋπολογισμού και να υπάρξει δυνατότητα περιφερειακής διαχείρισης.
• Να βελτιωθεί η εκμετάλλευση των κληροδοτημάτων.
• Να προβλεφθεί συγκεκριμένο ποσοστό στον προϋπολογισμό για τους άνεργους , άπορους, μετανάστες και να επιδοτούνται τα νοσοκομεία με αυτό.
• Ειδική επιχορήγηση για τα μαιευτικά παιδιατρικά νοσοκομεία καθώς και για τα νοσοκομεία της ακριτικής Ελλάδας.
• Θεσμοθέτηση της συνέχειας της ασφάλισης για την Υγεία ανεξαρτήτως του χρόνου ανεργίας (Σήμερα ο άνεργος “τιμωρείται” για την κατάσταση του με διακοπή της ασφάλισης του για την Υγεία 1 χρόνο μετά την απόλυσή του).
• Επιβολή επιπροσθέτου φόρου στον καπνό 50% , 30% στα ποτά και 10% στην ασφάλιση αυτοκινήτων υπέρ του Ταμείου Υγείας λόγω ειδικών βλαβών που δημιουργούν(ανεξαρτήτως των ήδη υπαρχόντων φορολογικών επιβαρύνσεων) με νομοθετιμένη απ’ ευθείας απόδοση στον Ενιαίο Φορέα Υγείας.
• Νέο λογιστικό σύστημα με υποχρεωτική αποκέντρωση των πόρων – πληρωμών και διαχείρισης των κονδυλίων.

Στα τελευταία χρόνια οι μόνες επενδύσεις για την δημιουργία μεγάλων νοσοκομείων της περιφέρειας σχεδόν αποκλειστικά έγιναν μέσα από τα κοινοτικά προγράμματα. Παράλληλα τα τελευταία χρόνια τόσο η ψυχιατρική μεταρρύθμιση όσο και τα Κέντρα Συνεχιζόμενης Κατάρτισης επιδοτήθηκαν από κοινοτικούς πόρους. Εδώ πρέπει να καταδικάσουμε το απαράδεκτο γεγονός από το νοσοκομείο Βόλου να καρκινοβατεί γιατί η επένδυση ήταν από τις εθνικές χρηματοδοτήσεις και ότι κανένα καινούργιο νοσοκομείο δεν έχει γίνει αποκλειστικά με εθνικές δαπάνες χρόνια τώρα.

Από την άλλη είναι επίσης απαράδεκτο να σπαταλώνται πόροι για την δημιουργία δήθεν ιδρυμάτων και να μην απορροφώνται, με τόσες ανάγκες παρά μόνο το 50% των επιδοτήσεων στην Υγείας.

Ετσι έχει δίκιο η διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης πως δεν επενδύονται σωστά οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις στην Υγεία και Πρόνοια.

Πρέπει να καταλάβουμε όμως πως χρειάζεται να οργανωθεί η πρόταση μας για το Γ΄ Κ.Π.Σ που τα επόμενα χρόνια θα κυμανθεί γύρω στα 350 δις καθώς και πως πρέπει να οργανώσουμε καλύτερα τη στοιχειώδη κατάρτιση που άρχισε από αυτές τις πηγές. Πλήρη αξιοκρατική απορρόφηση των κοινοτικών πόρων για την αναβάθμιση των παιδιατρικών και μαιευτικών νοσοκομείων. Βελτίωση της κατάρτισης των στελεχών Υγείας με ίδρυση Σχολής συνεχούς κατάρτισης του Προσωπικού του ΕΣΥ (Γιατρών και Νοσηλευτών) και Ακαδημίας Ειδικοτήτων ΕΣΥ.

Αθήνα 7 Σεπτεμβρίου 2001

ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Γ ΤΗΣ ΟΕΝΓΕ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΟΠΟΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

Η πρώτη ανάγκη εξέλιξης του ΕΣΥ είναι να οργανωθεί η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ενοποιώντας όλες τις υπάρχουσες υπηρεσίες (ΕΣΥ, ΙΚΑ, ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ) και αναπτύσσοντας τα αστικά κέντρα υγείας στηρίζοντας και στελεχώνοντας τα αγροτικά Κέντρα Υγείας αναπτύσσοντας το θεσμό του Οικογενειακού Γιατρού.

Η ανάπτυξη της Γενικής Ιατρικής είναι σημαντικός όρος για την ανάπτυξη της Π.Φ.Υ. Αμεσα πρέπει να διαμορφώσουμε τις προτάσεις για τη λειτουργία του θεσμού της πρωτοβάθμιας φροντίδας σε σχέση με το νέο ρόλο του Νοσοκομείου.

Χρειάζονται ενιαίες λειτουργίες για όλους τους ασφαλισμένους στις μονάδες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας – Κέντρα Υγείας. Παράλληλα διατήρηση του δικαιώματος προσέγγισης σε εξειδικευμένες μονάδες, εξωτ. Ιατρεία των Νοσοκομείων για τις περιπτώσεις που χρειάζονται ειδικότητες και υψηλή τεχνολογία. Συγκεκριμένα για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας προτείνουμε:

1. Αμεσα πρέπει να προχωρήσει η λειτουργική ενοποίηση ΙΚΑ – ΕΣΥ έτσι ώστε να μη ταλαιπωρούνται οι ασθενείς σε γραφειοκρατικές πράξεις και να έχουν άμεση πρόσβαση οι ασφαλισμένοι του ενός φορέα στις υπηρεσίες του άλλου.
2. Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα θα πρέπει να είναι διασυνδεδεμένη και όχι διαχωρισμένη από την εξειδικευμένη Δευτεροβάθμια Περίθαλψη. Η σχεδιαζόμενη αυτοτέλεια των Κέντρων Υγείας ουσιαστικά θα υποβαθμίσει τα Κέντρα Υγείας και θα ταλαιπωρήσει τους ασθενείς με τις διπλές αρμοδιότητες και διαχωρισμούς.
3. Δεν μπορεί να υπάρξει ξεχωριστός προϋπολογισμός των Κ.Υγείας αλλά στενή συνεργασία με τη μονάδα Υγείας. Σήμερα πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρχει ενιαία μονάδα Υγείας που θα διαμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε περιοχής . Ετσι να μπορούν όσοι πολίτες το επιθυμούν να επιλέγουν οικογενειακό γιατρό και γιατρούς νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας που θα έχουν την δυνατότητα να παίξουν αυτό το ρόλο αν το επιθυμούν ιδιαίτερα στην περιφέρεια.
4. Θα πρέπει να προσδιοριστεί και να ξεκαθαριστεί ο τρόπος εργασίας της νοσηλεύτριας στη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
5. Χρειάζονται ειδικές ρυθμίσεις για τα μικρά νησιά και τις ακριτικές περιοχές .
6. Θα πρέπει να αναβαθμιστεί ο ρόλος των αγροτικών ιατρείων με γιατρούς ειδικοτήτων όπου χρειάζεται.
7. Δεν πρέπει να ανατίθεται η κάλυψη των προσωπικών γιατρών σε εταιρείες γιατρών
8. Να καθοριστεί με Προεδρικό Διάταγμα η αναλογία κατά ειδικότητα των Οικογενειακών Γιατρών μετά από μελέτη.
9. Οι Γιατροί του ΕΦΥ απασχολούνται με πλήρη δικαιώματα εργασίας στα Κέντρα Υγείας και εφημερεύουν. Η πρόσληψη τους γίνεται με προκήρυξη και με Συμβούλια επιλογής με αντικειμενικά κριτήρια. Η διαμόρφωση των υγειονομικών αναγκών θα καταλήξει σε ένα μόνιμο ιστό ιατρών με κατεύθυνση στη Πρωτοβάθμια Φροντίδα.
10. Οι Μονάδες Υγείας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας αναπτύσσονται με βάση τη περιφερειακή συγκρότηση και τις αστικές περιοχές αλλά μπορούν να αποτελούν και τμήματα των νοσοκομείων με εξειδικευμένο προσανατολισμό. Γιατροί των νοσοκομείων μπορούν να ασχολούνται και στη πρωτοβάθμια.
11. Η συμμετοχή σε εταιρεία, διαγνωστικό κέντρο, ιδιωτική κλινική ή κάθε είδους σύμβαση με ιδιωτικούς φορείς αποκλείει τη συμμετοχή στις Υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας.
12. Σε κάθε αστικό κέντρο υγείας που αναπτύσσεται γεωγραφικά και σε περιφερική σύνδεση με μεγάλα νοσοκομεία υπηρετούν όλες οι ειδικότητες είτε ως μόνιμη σύνθεση, είτε ως τακτή ανά εβδομάδα παρουσία .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ

Η διαπίστωση της συσσωρευμένης κρίσης του συστήματος της Β΄Περίθαλψης είναι καθημερινό γεγονός εδώ και πολλά χρόνια. Για να αξιολογήσει κανείς τα αίτια της κρίσης θα πρέπει να αναφερθεί στο μακρόχρονο περιορισμό των δημοσίων δαπανών αλλά και στην ουσιαστική έλλειψη πολιτικής για τη διάσωση αυτού του εθνικού κεφαλαίου από του κυβερνώντες.

Η κρίση επηρεάζει όλο το φάσμα λειτουργίας των νοσοκομείων και καθημερινά εκφράζεται στο τρόπο παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Η κρίση οφείλεται στη περιοριστική πολιτική της τελευταίας δεκαετίας στα νοσοκομεία και έχει γίνει δυσβάσταχτη με κύριο χαρακτηριστικό την εφαρμογή της επί δικαίων και αδίκων μιας και οι περικοπές δεν είναι επιλεκτικές.

Στα νοσοκομεία διακρίνουμε τα ίδια προβλήματα που έχει όλη η δημόσια διοίκηση μερικά δε από αυτά είναι περισσότερο οξυμένα γιατί ο χώρος της περίθαλψης οικοδομήθηκε άναρχα χωρίς ιδιαίτερα κριτήρια που να ικανοποιούν τις ειδικές ανάγκες τους.

Το Στελεχιακό δυναμικό της δεκαετίας του 70 που σήμερα διοικεί διακρίνεται από σημαντικές ελλείψεις προσόντων και δυνατοτήτων. Οι δομές του μηχανισμού είναι ανεπαρκείς χωρίς στοιχεία προγραμματισμού, αξιολόγησης, προοπτικής. Οι ανεπάρκειες αυτές οφείλονται και στην έλλειψη προγραμμάτων εκπαίδευσης. Αντί η τοποθέτηση μάνατζερ να επιλύσει προβλήματα θα δημιουργήσει νέα γιατί δεν αξιολογείται η συνολική κρίση του μηχανισμού διοίκησης και η ανεπάρκειά του.

Αυτή η αναξιοπιστία επιδεινώνει κάθε προγραμματισμό κάθε λειτουργία των νοσοκομείων όπως οι προμήθειες, εκτέλεση των δημοσίων επενδύσεων, εκτέλεση των προϋπολογισμών και των προγραμμάτων στήριξης.

Πέρα από την διοικητική ανεπάρκεια θα πρέπει να αναφέρουμε πως τα φαινόμενα επιδεινώνονται από το κομματικό κράτος και τις παρεμβάσεις του, βασανίζει τα νοσοκομεία από την αρχή της ύπαρξής τους. Ακόμα και η εγκατάσταση της μηχανοργάνωσης που αναμένεται να βελτιώσει τη λειτουργία του νοσοκομείου και αυτή γίνεται με κομματικά κριτήρια που φέρνουν σημαντικά προβλήματα στην εκτέλεση των προγραμμάτων.

Παρόλα τα προβλήματα λειτουργίας πολλών νοσοκομείων, σε πρόσφατες έρευνες παραμένει θετική γνώμη για τη λειτουργία τους από την πλειοψηφία των πολιτών ιδιαίτερα των ηλικιωμένων σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα.

Οι προτάσεις, για το σταμάτημα της χρηματοδότησης των νοσοκομείων και η αόριστα αναφερόμενη έννοια του σφαιρικού προϋπολογισμού προετοιμάζει το έδαφος για βαθιά λιτότητα στο χώρο της υγείας και στο μελλοντικό κλείσιμο των μικρών νοσοκομείων των Αθηνών και των ακριτικών νησιών.

Η έννοια των σφαιρικών προϋπολογισμών μόνο στο θεραπευτικό σκέλος των νοσοκομείων ουσιαστικά υποβαθμίζει τα νοσοκομεία του ΕΣΥ γιατί ξεχνά συνειδητά τις άλλες λειτουργίες του νοσοκομείου όπως η εκπαίδευση γιατρών, νοσηλευτών, φοιτητών καθώς και δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα των ανασφάλιστων και ανέργων που σήμερα επιβαρύνουν τα νοσοκομεία.

Το Υπουργείο με τις ρυθμίσεις του για τα νοσοκομεία προσπαθεί να μειώσει την παρέμβαση του κράτους στην αγορά υπηρεσιών, και να παραδώσει , μέσα από τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών στα χαμηλότερα στρώματα, τις υπηρεσίες της Β΄ Περίθαλψης στην ασυδοσία της αγοράς με αποτέλεσμα την αποδιάρθρωση του δημόσιου τομέα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να αλλάξουν αρκετά πράγματα στα νοσοκομεία.

Η πρόταση του Ν.Κ δεν μπορεί να είναι άλλη από τη προταση της ΠΟΥ για ένα δημοκρατικό ποιοτικό, σύγχρονο , υγιεινό, ανοικτό, δημόσιο νοσοκομείο που θα διαμορφώνει γύρω του υγιεινές συνθήκες λειτουργίας και ενημέρωσης.

Πρέπει να δοθούν προτεραιότητες στα εξής ζητήματα:

1. Επείγουσα προνοσοκομειακή Περίθαλψη – Ολοκλήρωση του ΕΚΑΒ και ενίσχυση του με σύγχρονα μέσα μεταφορά και επικοινωνίας. Οργάνωση της επί τόπου περίθαλψης των τραυματιών και βαρέως πασχόντων με εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Περιορισμός των ιδιωτικών επιχειρήσεων στη μεταφορά περιστατικών που δεν χρίζουν επείγουσα προνοσοκομειακή φροντίδα.
2. Οργάνωση τραυματιολογικών κέντρων στους άξονες των Εθνικών δρόμων και σε πρώτη φάση σε Κόρινθο – Λαμία – Λάρισα – Καβάλα – Αλεξανδρούπολη – Καλαμάτα – Τρίπολη – Αρτα – Ιωάννινα – Μυτιλήνη – Σύρος – Ρόδος – Κέρκυρα – Ηράκλειο).
3. Οργάνωση μονάδων εντατικής θεραπείας – Παιδιατρικών περιστατικών σε κάθε Νομαρχιακό Νοσοκομείο. Στην Αθήνα – Θεσσαλονίκη σε κάθε Νοσοκομείο ΜΕΘ και ΜΕΚΠ και αναλόγως παιδιατρικής.
4. Μονάδες βραχείας νοσηλείας – κλινικής ημέρας και Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) σε όλα τα Νοσοκομεία.
5. Προγραμματισμός της αναγκαίας νέας τεχνολογίας ανά Νοσοκομείο – συγκρότημα – περιφέρεια με υποχρέωση των προμηθευτριών εταιρειών για εξάμηνη εκπαίδευση τεχνικών και Ιατρικού Προσωπικού για κάθε αγορά Ιατρικού μηχανήματος.
6. Συμπλήρωση της κτιριακής υποδομής ανά Νοσοκομείο κυρίως σε εργαστήρια, χειρουργεία, μονάδες ΤΕΠ με κύριο βάρος στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Απαραίτητη θεωρείται η ανανέωση και βελτίωση της ξενοδοχειακής υποδομής και εξοπλισμού όλων των Νοσοκομείων. Να σταματήσει το αίσχος ανυπαρξίας χωρών εργασίας και παραμονής των Λειτουργών της Δημόσιας Υγείας.
7. Επανεκτίμηση και εκσυγχρονισμό όλων των οργανισμών των Νοσοκομείων.
8. Ανάπτυξη σχέσεων ασφαλιστικών ταμείων και Νοσοκομείων για την αλληλοκάλυψη αναγκών. Επιδότηση από το ΙΚΑ αγοράς μηχανημάτων υψηλής τεχνολογίας που εγκαθίστανται στα νοσοκομεία με σύγχρονη κάλυψη των αναγκών σε εργαστηριακές εξετάσεις του ΙΚΑ στο μεσοδιάστημα μέχρι να λειτουργήσει ο ΕΦΥ.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΕΣΥ

Α – Πρέπει να προχωρήσουμε στο λειτουργικό συντονισμό των νοσοκομείων. Πρώτο βήμα σ΄ αυτή την προοπτική ήταν η θέση συντονιστή συγκροτήματος, που ψηφίστηκε από τον Ν. 2194. Από παλιά είχαμε προτείνει την έννοια του συγκροτήματος νοσοκομείων. Δηλαδή νοσοκομεία που βρίσκονται στην ίδια περιοχή συμπληρώνουν το ένα τις υπηρεσίες του άλλου συντονισμένα έτσι ώστε να αποτελούν αυτόνομες πλήρεις μονάδες παροχής υπηρεσιών υγείας.

Παράλληλα πρέπει να γίνεται η προσπάθεια το συγκρότημα να καλύπτει αποκλειστικά τις ανάγκες μιας πολεοδομικής περιοχής.

Σήμερα οι θεσμοθετημένες ρυθμίσεις όπως τα συγκροτήματα, παραμένουν στην πράξη κενό γράμμα. Χρειάζεται μια αποφασιστική πολιτική παρέμβαση και ουσιαστικό ξεκαθάρισμα στις θέσεις για την λειτουργία των συγκροτημάτων.

Η εμπειρία μας από τα συγκροτήματα είναι πως δεν αρκεί μόνο η τυπική τους λειτουργία. Χρειάζεται τροποποίηση του Προεδρικού Διατάγματος και σύσταση γραφείου συντονιστή με εκπροσώπους διευθυντές υπηρεσιών από τα νοσοκομεία του συγκροτήματος εκλεγμένους για αυτό το σκοπό, καθώς και διεύρυνση αρμοδιοτήτων όσο αφορά τις προμήθειες και τον συντονισμό.

Πέρα από τα συγκροτήματα, πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρξουν ενιαίοι όροι και κανόνες για συντονιστικές υπηρεσίες προγραμματισμού στα δημόσια νοσοκομεία που θα καθορίζουν τις προδιαγραφές, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας, τους όρους διαμόρφωσης του νοσηλίου, τις τιμές και τις αγορές φαρμάκων τη καθιέρωση του νοσοκομειακού συνταγολογίου και τους ενιαίους κανόνες λειτουργίας.

Επίσης θα πρέπει να προχωρήσει η ενοποίηση υπηρεσιών σε επίπεδο συγκροτήματος η και σε μεγαλύτερα σύνολα. Οι υπηρεσίες καθαρισμού, τεχνική υπηρεσία, τραπεζοκόμοι, παρασκευή φαγητού (ξενοδοχειακές υπηρεσίες) θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε λειτουργικό συντονισμό για καλύτερη και αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση των έργων τους.

Β – Αμεσα θα πρέπει να μελετηθεί η λειτουργία των Νοσοκομείων και με απογευματινό ωράριο, ιδιαίτερα στις μονάδες τεχνολογίας (αξονικοί τομογράφοι) διαφυλάσσοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων χωρίς εγκαθίδρυση κυκλικού ωραρίου .

Γ – Αμεσος στόχος μας πρέπει να είναι η προετοιμασία και η μελέτη νέων μεθόδων για μείωση του χρόνου νοσηλείας. Αμεσα θα πρέπει να καταρτιστούν προγράμματα και υπηρεσίες για τη νοσηλεία στο σπίτι των χρονίως πασχόντων όπως καρκινοπαθείς, νεφροπαθείς, άτομα τρίτης ηλικίας, ανάπτυξη αντίστοιχων τμημάτων.

Δ – Παράλληλα η ανάπτυξη κοιτώνων υποδοχής σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση θα λύσει λειτουργικά προβλήματα των νοσοκομείων αλλά και των αρρώστων.

Ε – Δυνατότητα στα μαιευτικά και αντικαρκινικά νοσοκομεία για την ίδρυση τμημάτων ημερήσιας νοσηλείας με αξιοποίηση των κοινωνικών προγραμμάτων.

ΣΤ – Ιδιαίτερο ρόλο στα πλαίσια εκσυγχρονισμού των δημοσίων νοσοκομείων παίζει η ανάπτυξη της πληροφορικής στον δημόσιο τομέα. Πρέπει να διαφοροποιηθούμε από ανεδαφικές προτάσεις που η προοπτική τους δεν συμβαδίζει με τις αρχές της αποκέντρωσης, αντίθετα προωθεί συγκέντρωση υπηρεσιών στο Λεκανοπέδιο.

Ζ – Η δημιουργία γραφείων δημοσίων σχέσεων θα βοηθήσει στην κατάλληλη προβολή του έργου του νοσοκομείου στη σύγχρονη κοινωνία των Μ.Μ.Ε

Η – Η άμεση βελτίωση της γραμματειακής υποστήριξης των τηλεφωνικών κέντρων, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας καθώς και ο έλεγχος και ο προγραμματισμός στο σύστημα προμηθειών και έργων θα βοηθήσουν στην αναβάθμιση της λειτουργίας των νοσοκομείων.

Θ – Παράλληλα σε επίπεδο συγκροτημάτων να δημιουργηθούν επιτροπές παρακολούθησης των ερευνητικών προγραμμάτων και επιτροπή παρακολούθησης της απορρόφησης των πόρων με συμμετοχή συνδικαλιστικών εκπροσώπων.

Ι – Να αναβαθμιστεί ο ρόλος των Νοσοκομείων σαν Κέντρα Μεταπτυχιακής κατάρτισης και να προβλέπεται η δημιουργία τμήματος ΚΕΚ – εκπαίδευσης στους οργανισμούς των περιφερειακών νοσοκομείων και όσων έχουν μέχρι σήμερα λειτουργήσει με αντίστοιχη χρηματοδότηση.

ΙΑ – Κανένα ράντζο πια στα νοσοκομεία. Αύξηση των κλινών στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ Υ.Υ.Π

Τα δεδομένα που ανάγκασαν το Υπουργείο Υγείας να προχωρήσει σε ανακοινώσεις για αλλαγές μέσα στο καλοκαίρι είναι:

1. Η απόφαση της Κυβέρνησης για συνέχιση της σφιχτής περιοριστικής πολιτικής χρηματοδότησης της υγείας στο νέο προϋπολογισμό.
2. Η προσπάθεια εφαρμογής ενός περιοριστικού προγράμματος στην περιφέρεια του Συστήματος Υγείας που αντικειμενικά θα ωφελήσει το μεγάλο Ιδιωτικό Τομέα σε βάρος των πολιτών που θα πληρώσουν περισσότερα από τη τσέπη τους, και των γιατρών που θα πληρώσουν την κρίση και προωθεί την υποβάθμιση και συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα Υγείας.
3. Η απόφαση για στρατηγικές αλλαγές στο ασφαλιστικό – υγεία και η μετατροπή ενός μικτού συστήματος υγείας σε ένα καθαρά ασφαλιστικοκεντρικό μοντέλο.
4. Η υπερεκτίμηση της ικανότητας δυσφήμησης από μερικά ΜΜΕ του δημοσίου τομέα προς όφελος τελικά του μεγάλου ιδιωτικού ασφαλιστικού τομέα.

Η έκθεση της ΠΟΥ για την ποιότητα του συστήματος υγείας στην Ελλάδα 14^η στον κόσμο, ανέτρεψε στην πράξη τα σχέδια όλων αυτών που στηρίζουν την πολιτική τους σε θεωρητικούς ακροβατισμούς.

Το σχέδιο προτάσεων συνολικά κρινόμενο προωθεί την υποβάθμιση και συρρίκνωση του δημόσιου τομέα προς όφελος του ιδιωτικού και αντικειμενικά συνιστά μια αρνητική αντιλαϊκή εξέλιξη. Δεν δίνει απάντηση ούτε εξασφαλίζει την τριμερή χρηματοδότηση και την ουσιαστική συνταγματική επιταγή για εγγύηση του κράτους στη καθολικότητα των υπηρεσιών υγείας και στην ελεύθερη πρόσβαση όλων των πολιτών της χώρας σε αυτές .

Ο μέχρι σήμερα διάλογος δεν έχει αποδώσει ουσιαστικές διαφοροποιήσεις στο πλαίσιο Μεταρρύθμισης και εφόσον δεν αλλάζει σε πολλές πλευρές θα οδηγήσει σε αδιέξοδο και σε αδυναμία συνεννόησης με τους φορείς. Η ΟΕΝΓΕ σ’ αυτήν την περίπτωση θα ζητήσει αλλαγή του πεδίου συζήτησης με βασικό γνώμονα τις θέσεις της, και θα απορρίψει αντικειμενικά το σχέδιο.

Οι προτάσεις του, άλλες είναι επαναλήψεις παλαιών νόμων που δεν εφαρμόζονται εδώ και χρόνια τώρα λόγω έλλειψης χρηματοδότησης (απογευματινά ιατρεία – οικογενειακός γιατρός) άλλες είναι άτολμες και έχουν στην ουσία θνησιγενή προοπτική (κοινό ιδιωτικό ταμείο αντί του Ενιαίου Φορέα Υγείας – ΕΦΥ), άλλες δημιουργούν τεράστια προβλήματα και αναστάτωση, θίγοντας ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα 100.000 εργαζόμενων και γιατρών στο δημόσιο τομέα υγείας και βέβαια όλες οι προτάσεις χαρακτηρίζονται από ένα πρωτοφανή αυταρχισμό και δεσποτική αντίληψη διοίκησης με αφαίρεση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων των γιατρών και των εργαζομένων.

Χρειάζονται αλλαγές, τομές, μεταρρύθμιση στο ΕΣΥ; Φυσικά χρειάζονται.

Το τέχνασμα που χρησιμοποιείται από την πολιτική ηγεσία είναι γνωστό και παλιό. Το ΕΣΥ εγκαταλείφθηκε στη μοίρα του, η οποία χαρακτηρίζεται από:

Ανεπαρκή χρηματοδότηση

Κατευθυνόμενη μεταφορά πόρων από τα ταμεία και τα νοσοκομεία στα διαγνωστικά κέντρα, τους ιδιώτες μεγαλοεπιχειρηματίες.

Διαπλοκές γιατρών με εταιρείες, διαγνωστικά κέντρα, ιδιωτική πελατεία.

Τριτοκοσμικές τεχνολογικές και κτιριακές υποδομές σε αρκετά νοσοκομεία.

Κακοδιαχείριση και διάτρητο σύστημα προμηθειών κλπ.

Το σχέδιο παραλείπει εντέχνως δύο βασικές αναφορές:

• Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό ή ένα κοινό προϊόν.
• Το ΕΣΥ κατατάσσεται 14^ο σε σύνολο 191 χωρών από την ΠΟΥ. Είναι 7^ο στην καθολικότητα – ελεύθερη πρόσβαση για τους έχοντες την ανάγκη του. Αυτά έχουν επιτευχθεί ενώ είμαστε 30^η χώρα σε ποσοστό δαπανών του ΑΕΠ (όπου παίρνονται υπόψη και οι δαπάνες των ιδιωτών – επιχειρηματιών). Δηλαδή το επίτευγμα είναι μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται και οφείλεται στους λειτουργούς του και κυρίως στους γιατρούς.

 

 

 

 

 

 

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΠΕΣΥ ή ΣΥΡΡΚΝΩΣΗ

Η πιο σημαντική πρόταση που αποσκοπεί τελικά στο στρατηγικό περιορισμό του δημόσιου τομέα.

Η περιφερειακή συγκρότηση ου ΕΣΥ ήταν και είναι πρωταρχικός στόχος του κινήματος. Ο στόχος αφορούσε την ισότιμη περιφερειακή οργάνωση του Σ.Υ αλλά και την ισοδύναμη ανάπτυξη του Σ.Υ.

Στην πρόταση του Υ.Υ.Π πουθενά δεν περιγράφεται σαν στόχος η παροχή ισότιμης περίθαλψης σε όλους τους Ελληνες στις περιφέρειες, ούτε το πώς θα επιτευχθεί αυτό, μιας και είναι γνωστές οι διαφορές τους στις δυνατότητες περίθαλψης . Οι διαφορές αυτές οφείλονται κύρια στη διαφορετική οικονομική ανάπτυξη των περιφερειών και στην ανάπτυξη των υποδομών του συστήματος υγείας. Επίσης δεν περιγράφεται και σαν στόχος, στο τέλος της εξαετίας η υγειονομική αυτοδυναμία κάθε υγειονομικής περιφέρειας.

Τελικά η περιφερειακή διοικητική συγκρότηση αποτελεί διοικητικά άλλοθι για τη συρρίκνωση και συνολική αλλαγή του ΕΣΥ.

Η προσπάθεια δήθεν καταγραφής των υγειονομικών αναγκών προοιωνίζει μια περιοριστική πολιτική αντιμετώπισης των άμεσων αναγκών κάθε περιφέρειας και όχι της διαμορφούμενης ζήτησης για βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας.

Η πολιτική αυτή ουσιαστικά προδιαγράφει ένα μίζερο περιορισμένο μέλλον για το δημόσιο σύστημα αντιμετώπισης μόνο των επειγόντων και αφήνει χωρίς παρέμβαση το σχεδιασμό επενδύσεων, προοπτικής, προτεραιοτήτων στη βιοϊατρική τεχνολογία άρα και ουσιαστικού μελλοντικού προβαδίσματος , στην ιδιωτική πρωτοβουλία που την αφήνει ανεξέλεγκτη. Αυτό θα οδηγήσει στην εξέλιξη του δημόσιου συστήματος σε φτωχοκομείο για όλους.

Το αποτέλεσμα, ή αύξηση του κόστους για τα ταμεία, η αντιπαραγωγική κατανάλωση άχρηστων υπηρεσιών, η μεγαλύτερη και χωρίς αιτιολόγηση επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού αλλά και του ποσού που δίνει ο πολίτης από την τσέπη του για την αντιμετώπιση των αναγκών του.

 

 

 

ΤΙ ΑΝΤΙΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

Η περιφερειακή συγκρότηση, ανάπτυξη, συντονισμός , του συστήματος είναι σήμερα πραγματικά απαραίτητη, με συγκεκριμένο οργανόγραμμα, χρονοδιάγραμμα, με ανακατανομή πιστώσεων και με αναγνώριση δυστυχώς ότι για σημαντικές παθήσεις θα παραμείνει το κέντρο αναφοράς στο άμεσο μέλλον και άρα δεν μπορεί να αποκοπεί η πρόσβαση στους πολίτες στα δευτεροβάθμια, τριτοβάθμια εξωτερικά ιατρεία, υπηρεσίες, των κεντρικών νοσοκομείων. Χρειάζεται :

1. Να θεσπιστεί το Εθνικό Συμβούλιο των ΠΕΣΥ για να διαμορφώνεται η εθνική πολιτική στα θέματα υγείας.
2. Να ενταχθεί ο περιφερειακός έλεγχος και παρακολούθηση του ιδιωτικού τομέα σε περιφερειακό επίπεδο στα περιφερικά ΠΕΣΥ.
3. Να δημιουργηθούν τα συγκροτήματα με λειτουργική διοικητική αυτοδυναμία
4. Και βέβαια πρώτο από όλα γενναία χρηματοδότηση και επενδύσεις.

Με βάση δήθεν τη περιφερειακή οργάνωση προχωρούν στην κατάργηση των οργανισμών των νοσοκομείων, μια πρόταση που στην ουσία βάλει κατά της οργάνωσης του ΕΣΥ και των εργαζομένων, μιας και δεν υπάρχει καμιά αναγκαιότητα για να υπάρξει η περιφερειακή συγκρότηση να καταργηθούν οι οργανισμοί και οι οργανικές θέσεις των νοσοκομείων και το πέρασμα της περιουσίας των νοσοκομείων σε ενιαία διαχείριση .

Ουσιαστικά γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστούν προτάσεις για συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, αλλαγή χαρακτήρα των νοσοκομείων , εκμετάλλευση της περιουσίας των νοσοκομείων, εκχώρηση εδάφους στο πρόσφατα δραστηριοποιούμενο πια ελεύθερα χρηματιστηριακό κεφάλαιο.

Είμαστε λοιπόν κάθετα αντίθετοι στην κατάργηση των νοσοκομείων και την εργασιακή και ασφαλιστική ομηρία 100.000 εργαζομένων σε προσωποπαγείς θέσεις στην περιφέρεια. Παράλληλα πρέπει να γίνουν διαφανείς οι όροι διαχείρισης της περιουσίας των νοσοκομείων που μεταφέρεται στην περιφέρεια για να μη διασπαθιστεί μετά από τους βαλκανικού τύπου μάνατζερ όπως στην ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ πρόσφατα. Είναι ενδιαφέρον ότι πουθενά δεν περιγράφεται πως οι νέοι οργανισμοί θα προέλθουν πότε από πού και ποιους και με πια κριτήρια.

Πρότασή μας παραμένει η λειτουργία των συγκροτημάτων με λειτουργική ανασυγκρότηση των νοσοκομείων χωρίς κατάργηση της οργανικότητας των θέσεων του προσωπικού των νοσοκομείων.

Τα συγκροτήματα όπως είναι γνωστό είναι διοικητικές δομές που επιτυγχάνουν λειτουργικό συντονισμό, κοινή διοίκηση, κοινές προμήθειες και δίνουν τη δυνατότητα να ενοποιηθεί η λειτουργία των νοσοκομείων σε επίπεδο περιφέρειας χωρίς ανακατανομές προσωπικού και αντιπαραθέσεις στο εργασιακό περιβάλλον. Αυτό, λοιπόν, σημαίνει ότι στο χρονοδιάγραμμα συγκρότησης των ΠΕΣΥ πρέπει να αναφέρεται ότι συμπεριλαμβάνονται οι σημερινοί οργανισμοί καθώς και η μεταβατική διάταξη για τη συγκρότηση ενιαίου πλαισίου οργανισμών που θα επεξεργαστεί κοινή επιτροπή.

Παράλληλα θα πρέπει να συμπληρωθεί μεταβατική διάταξη και κριτήρια για να μη μετακινηθούν εργαζόμενοι από πόλη σε πόλη και από ένα εργασιακό περιβάλλον σε άλλο.

Τέλος, δεν μπορεί καμιά περιφερειακή συγκρότηση να καταργήσει το δικαίωμα κάθε πολίτη να υπάρχει δευτεροβάθμια μονάδα υγείας, νοσοκομείο στο νομό του.

Η δημοκρατική συμμετοχή και η έκφραση γνώμης, ο έλεγχος τόσο των φορέων της περιφέρειας όσο και των εκπροσώπων των εργαζομένων και των γιατρών στην οργάνωση και διοίκηση των υπηρεσιών ουσιαστικά καταργείται. Επίσης, καταργείται η συμμετοχή των εργαζομένων τοπικής αυτοδιοίκησης και ειδικών συμφωνιών (π.χ. ΑΓΛΑΪΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ – ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ –ΒΟΣΤΑΝΕΙΟ).

Η κομματική αυθαιρεσία και ο παραγοντισμός που καθιερώνεται θα δημιουργήσει έντονο, πρωτόγνωρο κλίμα αντιπαραθέσεων στα νοσοκομεία, που θα επιβαρύνει την ποιότητα και στο τέλος, δυστυχώς, θα διαλύσει κάθε προσπάθεια σωστής λειτουργίας. Γιατί η δημοκρατική συμμετοχή και ο διάλογος που επέβαλε μέχρι σήμερα πέρα από το ότι ήταν κατάκτηση των εργαζόμενων συνέβαλε στην άμβλυνση των αντιπαραθέσεων στον ευαίσθητο χώρο της υγείας και βοήθησε το δημοκρατικό προγραμματισμό.

Ζητάμε να διατηρηθεί η δημοκρατική συμμετοχή των εργαζομένων και της τοπικής αυτοδιοίκησης που καταργείται και συγκεκριμένα:

• Διατήρηση της επιστημονικής επιτροπής
• Συμμετοχή εκπροσώπου των γιατρών στο επιστημονικό συμβούλιο, συντονιστικό συμβούλιο του νοσοκομείου.
• Συμμετοχή εκπροσώπου γιατρών, ΟΕΝΓΕ στα ΠΕΣΥ.
• Συμμετοχή εκπροσώπου της ΟΕΝΓΕ στο συμβούλιο προγραμματισμού ιατρικού δυναμικού.
• Συμμετοχή στο φορέα διαχείρισης των ταμείων και στο συμβούλιο προγραμματισμού της νέας τεχνολογίας. Στο περιφερειακό συμβούλιο πρέπει να κατοχυρωθεί επίσης η συμμετοχή εκπροσώπου της νομαρχιακής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης. Αυτή η πρόταση είναι κρίσιμο σημείο για την αποδοχή συμμετοχής σε ουσιαστικές συζητήσεις και διάλογο.

ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ – ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Είναι απαράδεκτη η προσπάθεια διασπάθισης της περιουσίας των νοσοκομείων και των κληροδοτημάτων . Θα πρέπει να διαφυλαχθεί και σε κάθε περίπτωση να εξασφαλιστεί ότι οι πόροι από τη διαχείριση δεν θα κλείσουν τρύπες όπως ο αντίστοιχος φόρος καπνού, αλλά θα χρησιμοποιηθούν για επενδύσεις και για την ανάπτυξή τους στα ίδια τα νοσοκομεία.

ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Όπως πρέπει να λειτουργήσουν το απόγευμα τα νοσοκομεία έτσι είναι ανεπίτρεπτο από την άλλη να μπαίνουν “διόδια φραγμοί” για να προσεγγίσουν οι πολίτες τα νοσοκομεία. Θα πρέπει να διατηρηθεί το δικαίωμα του πολίτη να προσεγγίζει ελεύθερα τα νοσοκομεία χωρίς γραφειοκρατικούς περιορισμούς και ταλαιπωρίες. Η πρόταση για παραπάνω πληρωμή όταν προσεγγίζει ο πολίτης τα νοσοκομεία είναι γραφειοκρατικής έμπνευσης και νοοτροπίας και αν λειτουργήσει θα δημιουργήσει νέα κυκλώματα παραοικονομίας και συνδιαλλαγής.

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Ενώ προβλέπεται εξαετής προγραμματισμός δεν αναφέρεται εξαετής σχεδιασμός χρηματοδότησης.

1. Δεν αναφέρεται αν αλλάζει τίποτε στην ενίσχυση των νοσοκομείων από την κρατική χρηματοδότηση .
2. Ποιος πληρώνει την εκπαίδευση τόσο των ειδικευομένων όσο και τη συνεχή εκπαίδευση.
3. Αν θα υπάρξει νέο ιατρικό μισθολόγιο την επόμενη εξαετία, ποια τα εργασιακά δικαιώματα και οι εργ. Σχέσεις.

Πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν φτάνει η ορθολογική χρήση των πόρων και η καταπολέμηση της διαφθοράς για να βελτιωθεί η ποιότητα του συστήματος υγείας αν δεν αυξηθούν σημαντικά οι δαπάνες υγείας που παραμένουν τελευταίες στην Ευρώπη τόσο σαν ισοδύναμες μονάδες όσο και σαν ποσοστό του ΑΕΠ. Εξ άλλου όπως φαίνεται και από την έκθεση της ΠΟΥ η βελτίωση της αποφεύξιμης θνησιμότητας συσχετίζεται άμεσα με το ποσό του ΑΕΠ που δίνεται για την υγεία.

Πρέπει λοιπόν να αντιπροτείνουμε στο τέλος της εξαετίας το ποσό του ΑΕΠ που δίνεται για την υγεία να είναι αντίστοιχο του μέσου Ευρωπαϊκού.

Η έλλειψη πόρων για την Μεταρρύθμιση την κάνει έκθεση ιδεών χωρίς αποτέλεσμα. Αμεσα πρέπει να προχωρήσει η λειτουργική ενοποίησης ΙΚΑ – ΕΣΥ έτσι ώστε να μη ταλαιπωρούνται οι ασθενείς σε γραφειοκρατικές πράξεις και να έχουν άμεση πρόσβαση οι ασφαλισμένοι των φορέων στις υπηρεσίες του άλλου. Η πρωτοβάθμια φροντίδα θα πρέπει να είναι διασυνδεδεμένη και όχι διαχωρισμένη από την εξειδικευμένη δευτεροβάθμια περίθαλψη. Η σχεδιαζόμενη αυτοτέλεια των Κ.Υ ουσιαστικά θα υποβαθμίσει τα Κέντρα Υγείας και θα ταλαιπωρήσει τους ασθενείς με τις διπλές αρμοδιότητες και διαχωρισμούς. Είναι ενδιαφέρον πως δεν περιγράφεται ο τρόπος και η σχέση εργασίας της νοσηλεύτριας στην πρωτοβάθμια φροντίδα ενώ αναφέρεται ότι οι γιατροί του ΙΚΑ δεν θα μπούν σε πρώτη φάση στην πρωτοβάθμια φροντίδα.

Οι εργασιακές σχέσεις των γιατρών που ήδη είναι στο σύστημα: Κανείς δεν μπορεί να κοροϊδέψει κανέναν. Απαιτούνται ενιαίες εργασιακές σχέσεις για όλους που θα είναι στο ΕΣΥ. Και αυτό πρέπει να είναι η Π.Α.Α.

Το μέτρο των θητειών είναι αντιδημοκρατικό, υπονομεύει την ορθή, αξιοπρεπή στάση των γιατρών ως εργαζομένων και ως πολιτών, αναπαράγει τις πελατειακές σχέσεις, δημιουργεί ανισορροπίες στο σύστημα. Επιτέλους, τόσα χρόνια ισχύει ο θεσμός, ας μας παρουσιάσουν μια επιστημονική μελέτη να μας αποδείξουν ότι οι θητείες δημιουργούν καλύτερους επιστήμονες και εργαζόμενους, πιο αποτελεσματικούς στην παραγωγική διαδικασία. Αυτό όμως είναι ανυπόστατο. Πώς είναι δυνατόν σ’ ένα τμήμα το οποίο δουλεύει-παράγει μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο να υπάρχει διαφορά στην απόδοση η οποία μάλιστα εκπορεύεται ακριβώς από τη διαφορετική ανασφαλή εργασιακή σχέση; Όταν υπάρχει διαφορά στην απόδοση, έχει σχέση με την επιστημονική υπόσταση και το υψηλό επίπεδο συνείδησης του πολίτη εργαζόμενου. Βέβαια, το σχέδιο μεταρρύθμισης έχει διατάξεις μέσα από τις οποίες ο κάθε ενδιαφερόμενος προσπαθεί να φωτογραφήσει τον εαυτό του και μάλιστα με ερμηνείες αυθαίρετες.

Πρέπει να δούμε πιο σύνθετα τον τρόπο προγραμματισμού και επίδρασης στη ζήτηση που διαμορφώνουν οι παράγοντες αγοράς σήμερα.

1. Χρειάζεται να υπάρξει συμβούλιο προγραμματισμού υψηλής τεχνολογίας με συμμετοχή κοινωνικών εκπροσώπων, που θα συμπεριλάβει την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας, νέων φαρμάκων και πολιτικών σε σημαντικά θέματα υγείας.
2. Είμαστε αντίθετοι στην προσπάθεια μόνο οι ιατρικοί σύλλογοι να προγραμματίζουν το ιατρικό δυναμικό. Προτείνεται η λειτουργία συμβουλίου ιατρικού δυναμικού με συμμετοχή φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, ταμείων και της ΟΕΝΓΕ.
3. Μέχρι σήμερα έχουν προχωρήσει σε δημιουργία τουλάχιστον 10 ινστιτούτων. Ζήτημα αν έχουν εκτός από τους διορισμούς των διοικήσεων πράξει το οτιδήποτε. Θα πρέπει αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε για μελέτες συνδεδεμένες με τα πραγματικά προβλήματα και όχι διορισμούς ημετέρων να έχουν και αυτά περιφερειακή συγκρότηση και άμεση οργανωτική διασύνδεση με τα ΠΕΣΥ.

Είναι φανερό ότι υπό τις παρούσες οικονομικές και εργασιακές συνθήκες η γενναία στήριξη του κρατικού προϋπολογισμού στην υγεία είναι όρος απαραίτητος για τη βιωσιμότητα του συστήματος και, βέβαια, ο σχεδιαζόμενος ΟΔΙΠΥ καμία σχέση δεν έχει με τον ΕΦΥ που παραμένει αίτημα και στρατηγικός στόχος του νοσοκομειακού κινήματος.

Η ανάγκη περιφερειακής συγκρότησης καμιά άμεση σχέση δεν έχει με τα προτεινόμενα ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ (ΠΕΣΥ) και δεν επιτάσσει την κατάργηση των νομικών προσώπων των νοσοκομείων και των οργανισμών μετατρέποντας 10.000 εργαζόμενους σε πολιτικούς ομήρους μιας αυταρχικής δομής της εκάστοτε κυβέρνησης. Παράλληλα, τονίζουμε ότι υπάρχει κίνδυνος ανισοτιμίας στην πρόσβαση των πολιτών ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα ή με την ασφαλιστική τους κάλυψη.

Η κατάργηση της δημοκρατικής συμμετοχής και του κοινωνικού ελέγχου εκφράζει μια βαθιά αντιδημοκρατική και αυταρχική νοοτροπία διοίκησης και οργάνωσης του συστήματος σε όλα τα επίπεδα, θέτει σε κίνδυνο αδιαφάνειας και αυθαιρεσίας τη διαχείριση των υπηρεσιών προκαλεί την αντίδραση των εργαζομένων και διαμορφώνει ένα αντιλαϊκό και αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας.

Η ΟΕΝΓΕ θα καταθέσει τις προτάσεις και θα αγωνιστεί υπερασπιζόμενη

1. Την καθολικότητα των υπηρεσιών υγείας για όλους τους πολίτες,
2. την ελεύθερη και ισότιμη προσέγγιση του πολίτη στις υπηρεσίες υγείας την ώρα της ανάγκης ανεξάρτητα οικονομικών και κοινωνικών όρων,
3. τη διατήρηση της τριμερούς χρηματοδότησης του συστήματος και της εγγύησης του κράτους στην αναβάθμιση και ανάπτυξη του συστήματος υγείας
4. το δημοκρατικό έλεγχο με προάσπιση των εκλεγμένων οργάνων και τη συμμετοχή στα νέα όργανα
5. τα νόμιμα εργασιακά δικαιώματα των γιατρών του ΕΣΥ (μονιμότητα, ΝΠΔΔ, θέσεις εργασίας, οργανισμοί νοσηλευτικών μονάδων, συνταξιοδοτικό, εξέλιξη μισθολογικό, συλλογικές διαπραγματεύσεις). Θεωρούμε κρίσιμο σημείο του διαλόγου τη διατήρηση των οργανισμών και των θέσεων των εργαζομένων στα νοσοκομεία ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή ομηρίας που αφορά τις εργασιακές μας σχέσεις
6. τη θεσμοθέτηση του ΕΦΥ ως ενιαίο φορέα συνδεδεμένο με το ΕΣΥ χωρίς τις νεόφερτες πολιτικές διαχωρισμού αγοραστών και πωλητών που εισάγει η κυβέρνηση
7. τη διασφάλιση των όρων και προϋποθέσεων του διαλόγου χωρίς αιφνιδιασμούς ώστε οι προτεινόμενες λύσεις να υπηρετούν την αναβάθμιση και διεύρυνση του συστήματος υγείας και τη βελτίωση της ποιότητας και αποτελεσματικότητας των υπηρεσιών υγείας για όλους τους πολίτες της χώρας μας
8. τη βελτίωση της λειτουργικότητας των υπηρεσιών υγείας υπό το φώς των νέων δεδομένων της ΠΟΥ και όχι υπό το κράτος σκοπιμοτήτων και ανομολόγητων ιδιωτικών επιδιώξεων
9. τη σταθερή επέκταση του δημόσιου τομέα υγείας και την αναστροφή της μετάγγισης πόρων από το δημόσιο στον ιδιωτικό στόχο με στόχο τη διατήρηση της αναδιανεμητικής λειτουργίας του συστήματος υπέρ των ασθενέστερων
10. το σεβασμό της ανθρώπινης ζωής ανεξαρτήτως χρώματος φύλλου θρησκεύματος εθνικότητας οικονομικής και πολιτισμικής θέσεως υπηρετώντας τον ουμανισμό και το νόημα της ιατρικής. Το θέμα είναι θεμελιακής σημασίας για τη συνεκτικότητα τόσο όσο αφορά τη συνεκτικότητα των δεσμών της κοινωνίας όσο και τη δημόσια υγεία.

Επιστροφή