ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Σήμερα το σύστημα παραμένει χωρίς την αναγκαία υποστήριξη των κενών θέσεων, την ανανέωση προσωπικού και εξοπλισμού. Σε λίγο θα εφημερεύουν πενηντάρηδες και θα εργαζόμαστε με μηχανήματα του 1960-1970.
Ο περιορισμός των πιστώσεων κινδυνεύει να οδηγήσει σε θάνατο από μαρασμό το σύστημα υγείας. Παρά τις θεωρητικές αναφορές για προτεραιότητα στο κοινωνικό κράτος, καμιά εξειδίκευση πολιτικής, καμιά αναφορά σε κοινωνικές ομάδες και δίκτυα στήριξης δεν γίνεται από την κυβέρνηση. Καμιά ουσιαστική πρόβλεψη μέχρι σήμερα για τους άνεργους, τους νέους, τις μητέρες, τις μετανάστριες, τα παιδιά αποκλεισμένων οικογενειών.
Ουσιαστικά με τα δύο νομοσχέδια πρόνοιας και ψυχικής υγείας οι κοινωνικές ομάδες που χρειάζονται κοινωνική αλληλεγγύη αφήνονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και εξάρτηση.
Με τον προϋπολογισμό η αύξηση των δαπανών είναι μικρότερη από τα απαραίτητα ενώ δεν γίνεται καμιά προσπάθεια πλήρωσης των κενών και αύξηση των επενδύσεων στην υγεία. Όσον αφορά τα νοσοκομεία σήμερα ζούμε την υποβάθμισή τους παρ' όλο ότι επενδύθηκαν τεράστια ποσά στην υλικοτεχνική υποδομή (νέα νοσοκομεία, μηχανήματα κλπ.) που δεν λειτουργούν λόγω ελλείψεως προσωπικού στην επαρχία.
Οι σχεδιαστές πολιτικής προδιαγράφουν για τα νοσοκομεία το ρόλο των επιχειρήσεων για μερικά από αυτά, και των πτωχοκομείων για τα άλλα.
Ο Ενιαίος Φορέας, όπως τον οραματίστηκε το συνδικαλιστικό κίνημα, εξοβελίζεται και το εργατικό κίνημα φαίνεται να μην είναι έτοιμο για την αντιπαράθεση. Οι προτάσεις του Υπουργείου ουσιαστικά υποβαθμίζουν και συρρικνώνουν το Δημόσιο Τομέα.